Archive for the ‘Tracts/Προκηρύξεις’ Category

Intervention : vernissage au Petit Palais

avril 9, 2009

zygos-krisis2

Le mont Athos et la « République Grécorthodoxe »

ou 

L’histoire d’un vol commis par les moines et le gouvernement 

VISITE GUIDÉE

Paris, 09/04/2009

Chères Visiteuses, Chers Visiteurs de l’exposition,

De la part des étudiants et des travailleurs grecs à Paris, nous vous souhaitons la bienvenue.

C’est ce lieu  de la « haute culture» que les protagonistes de scandales économiques successifs et leurs complices ont choisi afin de rendre un hommage « historique », mais à proprement parler commercial, à un passé dit mystique dont les ténèbres s’épaississent de plus en plus autour de notre pays.

C’est dans ces salles, destinées à glorifier la beauté de l’art, que les défenseurs de l’art du vol ont décidé de purifier leurs délits.

Devant vous seront exposés les « trésors », les biens culturels les plus précieux, d’une société monastique qui, en collaboration étroite avec les mandarins d’un État corrompu et non laïque, continue jusqu’à nos jours à « accumuler » à son seul profit des biens immobiliers publics.

Une affaire « divine », dirait-on, qui rend aux soi-disant « serviteurs » de Dieu et aux « représentants » du peuple ce qui appartient à la société.

C’est une histoire honteuse qui ne date certainement pas d’hier.

Mais c’est précisément le gouvernement de Costas Caramanlis qui, depuis les Jeux Olympiques de 2004, entreprend une transformation « moderne » de la société grecque en une société théocratique. Une société dont les caractéristiques constantes sont d’une part l’entrelacement économique des autorités politiques avec les moines du Mont Athos et le leadership de l’Eglise orthodoxe, et d’autre part l’imposition des flics comme les nouveaux « saints protecteurs » de tout un pays : la sinistre République Grécorthodoxe.

La Grèce N’EST PAS un État laïque !

SEPARATION DE L’ETAT ET DE L’EGLISE MAINTENANT

EXPROPRIATION IMMÉDIATE DE L’ÉGLISE ET DES MONASTÈRES

ABOLITION DU CATÉCHISME DANS LES ÉCOLES PUBLIQUES

republique-chretienne

Το Άγιο Όρος και η «Ελληνορθόδοξη Δημοκρατία»

ή

Η ιστορία μιας κλοπής που διέπραξαν οι κληρικοί και η κυβέρνηση

Παρίσι, 9 Απρίλη 2009

Αγαπητές και αγαπητοί επισκέπτες,

Σας καλωσορίζουμε στην έκθεση  εκ μέρους των ελλήνων φοιτητών και εργαζομένων στο Παρίσι. 

Τον χώρο αυτόν της «υψηλής κουλτούρας» διάλεξαν οι πρωταγωνιστές των διαδοχικών οικονομικών σκανδάλων και οι συνένοχοί τους για να αποδώσουν «ιστορικές», αν και στην πραγματικότητα εμπορικές, τιμές σε ένα αποκαλούμενο απόκρυφο παρελθόν το οποίο βυθίζει ολοένα και περισσότερο στο σκοτάδι τη χώρα μας.

Στις αίθουσες αυτές, που προορίζονται στο να δοξάζουν την ομορφιά της τέχνης, αποφάσισαν οι υποστηρικτές της τέχνης της κλοπής να εξαγνίσουν τα εγκλήματά τους.

Στα μάτια σας εκτίθενται οι «θησαυροί», τα πολυτιμότερα πολιτιστικά αγαθά μιας μοναστικής κοινωνίας η οποία σε συνεργασία με τους μανδαρίνους ενός διεφθαρμένου και θρησκευτικού κράτους συνεχίζει μέχρι τις μέρες μας να «συσσωρεύει» προς ίδιον όφελος της την δημόσια ακίνητη περιουσία.

Μια «θεϊκή» θα έλεγε κανείς συναλλαγή, που αποδίδει στους δήθεν «υπηρέτες» του θεού και στους «εκπροσώπους» του λαού αυτά που ανήκουν στην κοινωνία.

Πρόκειται για μια ντροπιαστική ιστορία που βέβαια δεν ξεκίνησε τώρα.

Ωστόσο, είναι η κυβέρνηση Καραμανλή αυτή που από τους ολυμπιακούς αγώνες του 2004 κι έπειτα επιχειρεί να «εκσυγχρονίσει» την ελληνική κοινωνία μεταμορφώνοντάς τη σε μια θεοκρατική κοινωνία. Μια κοινωνία που έχει ως κύρια χαρακτηριστικά από τη μια την οικονομική διαπλοκή ανάμεσα στην πολιτική εξουσία, τους μοναχούς του Άγιου Όρους και την ηγεσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας και από την άλλη την επιβολή των μπάτσων ως των νέων « αγίων προστατών » αυτής της χώρας: της θλιβερής Eλληνορθόδοξης Δημοκρατίας.

Η Ελλάδα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ κοσμικό κράτος!

ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΚΡΑΤΟΥΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΡΑ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΣΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

saint-scandale

 

Publicités

Initiative des syndicats de premier degré en solidarité avec Konstantina Kuneva et pour la suppression de l’esclavage dans le secteur public et privé (gr-fr)

janvier 24, 2009

KONSTANTINA, TU N’ES PAS SEULE !

LE TERRORISME PATRONAL NE PASSERA PAS

RASSEMBLEMENT JEUDI 22 JANVIER 18h À PROPYLAIA

MANIFESTATION DEVANT LE MINISTÈRE DU TRAVAIL

Le soir du lundi 22/12/2008 notre camarade Konstantina Kuneva, secrétaire générale de l’Union régionale des femmes de ménage et du personnel domestique d’Attique en rentrant chez elle après son travail a été victime d’un attentat contre sa vie. Deux “chiens de garde” jettent vitriol sur son visage et la forcent de l’avaler. Depuis, elle est hospitalisée dans un état critique à l’unité des soins intensifs de l’hôpital Evangelismos, ayant subie des lésions graves aux yeux et au visage, avec comme conséquence la perte de la vue d’un œil et des lésions permanentes sur d’autres organes vitaux. Sa vie est en danger. Cet attentat contre sa vie est la vengeance pour son action syndicale, ses luttes pour défendre les droits de ses collègues.

Les événements confirment une telle constatation. Le 26 novembre 2008 a lieu la 4ème réunion tripartite au Ministère du Travail au sujet de la dégradation de la situation des travailleuses « louées » aux agences d’entretien des bus publics par la société OIKOMET du patron Ikonomakis. Au titre de la circulaire 182/1985, qui prévoit que tous ceux/celles qui travaillent au secteur de propreté pour moins de 6 heures  n’ont pas droit aux cotisations de sécurité sociale pour les professions pénibles et insalubres, OIKOMET modifie unilatéralement et en violation du Contrat Collectif de Travail, les contrats initiaux de 6 heures des femmes de ménage à des contrats de 5,5 heures, pour que les cotisations deviennent simples. A la réunion, aux côtés du patronat il n’y a pas seulement son avocat, mais aussi le syndicat de l’entreprise, qui a été créé par le patronat et avait comme membres les chefs du personnel, les directeurs et les contrôleurs de l’entreprise. Devant le Ministère -rappelant l’assassinat du parlementaire et militant de gauche Lambrakis dans les années ’60…- a lieu une contre-manifestation de 80 membres de ce « syndicat » créé par la direction de l’entreprise. Déployant des banderoles, ils insultent, menacent et ciblent la camarade Konstantina Kuneva, secrétaire générale de l’Union régionale des femmes de ménage et du personnel domestique d’Attique (PEKOP), en criant qu’elle veut que l’entreprise ferme.

Konstantina est femme, mère d’un enfant, travailleuse, syndicaliste et immigrée. Elle veut et elle persiste à être une véritable syndicaliste et à lutter pour les droits de travail.

Konstantina et PEKOP révélent depuis 2000 tout ce qui se cache derrière les sous-traitants, surtout dans les services publiques : les directions des organismes et des hôpitaux, la bureaucratie syndicale soutiennent l’esclavage et la traite réalisée par les sous-traitants. La PEKOP dénonce que tous les droits des travailleurs sont bafoués : l’Etat donne deux ou trois fois plus d’argent aux sous-traitants ; or, ceux-ci déclarent des heures de travail fictives et ne paient pas les heures que les ouvrières travaillent réellement, ils obligent les nettoyeuses de signer des feuilles blanches avec des salaires fictifs, ils paient moins de ce qui est prévu par le Contrat Collectif de Travail : 500 euros pour 8 heures de travail, 400 euros pour 6 heures de travail, 150-180 euros pour 3 heures de travail. Ils ne paient pas les heures supplémentaires de travail. Ils obligent les nettoyeuses à signer dès l’embauche leur départ volontaire, ils ne cotisent pas à la sécurité sociale, ils n’accordent pas la pénibilité, avec comme conséquence l’impossibilité de fonder le droit à la retraite, ils les forcent de signer qu’elles ont touché des sommes plus élevées lors de la remise des primes, alors qu’elles reçoivent beaucoup moins d’argent, ils les harcèlent psychologiquement avec des licenciements et des « listes noires ».

Konstantina et PEKOP dénoncent l’esclavage, le patronat qui « plante » des syndicats patronaux. Elles dénoncent le Moyen Age qui règne dans le secteur de la propreté, la bureaucratie syndicale qui, pourtant, refuse de les soutenir. Elles dénoncent chaque jour aux services de contrôle, à la Caisse nationale de Sécurité Sociale (IKA). Elles amènent l’Inspection du Travail aux lieux du travail. En introduisant des actions en justice contre les employeurs, elles se trouvent à côté des ouvrières, qui ne plient pas la tête. Elles demandent des données concernant les rapports de travail et les services d’inspection invoquent la divulgation des données personnelles ! Elles demandent l’évident, la suppression du cadre institutionnel qui permet aux entreprises publiques et privées de pratiquer l’esclavage, elles demandent de finir pour toujours avec la loi 2956/2001 (adopté par le gouvernement socialiste de PASOK) qui, dans l’article 20, nomme les esclavagistes du travail « entreprises de travail temporaire » et la sous-traitance « médiation pour la recherche d’un poste de travail ». Elles revendiquent d’être payées par les fonds des services administratifs du secteur public et non pas par les sous-traitants. Elles demandent la suppression du circulaire 182/1985, qui prévoit que tous ceux qui travaillent pour moins de 6 heures au secteur de propreté n’ont pas le droit aux cotisations de sécurité sociale pour les professions pénibles et insalubres, elles demandent le contrôle des employeurs par les directions des organismes publics, parce qu’ils ne paient pas les salaires et maintiennent les travailleuses en dehors du système de sécurité sociale. Elles dénoncent que, malgré le fait que le circulaire 182/85 prévoit que les nettoyeuses ont le droit dans tous les cas des cotisations pour les professions pénibles et insalubres, indépendamment des heures de travail, le patronat les déclare comme des travailleuses « aux fonctions généraux », des assistants des cuisiniers ou des ouvrières à la lavanderie, pour payer seulement les cotisations ordinaires. La réponse des directions des organismes publics est : « Nous passons commande et nous payons les sous-traitants pour qu’ils nettoient. C’est leur affaire de choisir, avec qui ils travaillent, comment ils travaillent ; cela ne nous concerne pas ».

Le mouvement ouvrier subit pour la première fois après des décennies une attaque meurtrière par les chiens de garde du patronat. Les fédérations et les confédérations ne doivent pas seulement faire des annonces de caractère humanitaire. Cela ne suffit pas ! Il est nécessaire qu’elles convoquent les syndicats et les travailleurs à se mobiliser, à appeler à des grèves et à des actions de lutte. Les unions et les fédérations dans les Entreprises Publiques du Bien Commune (DEKO) doivent arrêter de tolérer l’activité, dans leurs lieux de travail, des entreprises d’esclavage. Il faut enfin que la Fédération Générale des Ouvriers de la Grèce et EKA dénoncent comme patronal le syndicat « planté » par OIKOMET du patron Ikonomakis. C’est un grave problème également qu’aux bureaux de la Fédération Générale des Ouvriers de la Grèce (GSEE), il y a des agents d’entretien d’une entreprise privée.

Ce qui se passe dans le secteur des agents de propreté est seulement un des cas d’esclavage moderne. L’esclavage des sous-traitants, la légalisation de la gratuité patronale, les horaires de travail “flexibles” ont été promus avec de diverses façons partout dans le monde et en Grèce par le système économique et politique. Les cas d’arbitraire, qui ont lieu dans le secteur de propreté, ne sont pas de cas isolés. Ils font partie inhérente d’une attaque généralisée contre les droits des travailleurs, contre les conquêtes du mouvement ouvrier ; ils mettent en question le droit même à l’action syndicale. Ils montrent l’orientation des choix des patrons et de la politique du gouvernement pour tous les travailleurs et tout le peuple.

C’est la raison pour que cette affaire nous concerne tous ! Le temps est arrivé pour que le mouvement ouvrier donne la réponse ; le mouvement, qui ne reste pas silencieux devant le crime, qui va lutter jusqu’à la fin pour la suppression pour toujours de l’esclavage et de la traite des travailleurs, mais aussi pour de salaires dignes et pour la sécurité sociale entière. Les unions ne doivent pas garder le silence, elles doivent prendre de position, montrer activement leur solidarité, soutenir activement la lutte contre l’esclavage. Surtout les unions et les fédérations des secteurs, où il y a des travailleurs « loués », doivent demander que ce régime inacceptable soit arrêté ; que tous les services, qui sont entrepris par des agents privées et des sous-traitants, soient rentrés aux services publics, organisations et entreprises ; demander immédiatement que le remboursement de ce personnel s’effectue avec la responsabilité des Entreprises Publiques du Bien Commun et des Etablissements Publics et non des sous-traitants. Finalement, il est une demande du mouvement ouvrier d’octroyer dès maintenant la pension de retraite entière et l’assistance médicale – pharmaceutique à Konstantina.

Il faut soutenir la lutte héroïque de PEKOP. C’est un devoir d’honneur à Konstantina que toutes les ouvrières dans le secteur de propreté soient membres et que nous tous contribuons à la réussite de la lutte de nos camarades.

Les coupables doivent être découverts et exposés immédiatement.

Fermer les entreprises privées d’esclavage.

Aucun travailleur « loué ».

Premiers signataires : 54 unions, syndicats et fédérations grecs de travailleurs de tous les secteurs

INITIATIVE DES SYNDICATS DE PREMIER DEGRE

EN SOLIDARITÉ AVEC KONSTANTINA KUNEVA

ET POUR LA SUPPRESSION DE L’ESCLAVAGE DANS LE SECTEUR PUBLIC ET PRIVÉ

   


Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων

για την αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα και την κατάργηση

του δουλεμπορίου στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα

Κωνσταντίνα δεν είσαι μόνη!

Η εργοδοτική τρομοκρατία δεν θα περάσει

Συγκέντρωση Πέμπτη 22/01 6μ.μ. Προπύλαια

και πορεία στο Υπουργείο Εργασίας

Το βράδυ της Δευτέρας 22 Δεκέμβρη 2008η συνάδελφος Κωνσταντίνα Κούνεβα, γραμματέας της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού, επιστρέφοντας από τη δουλειά της δέχτηκε δολοφονική επίθεση. Δύο τραμπούκοι τής ρίχνουν βιτριόλι στο πρόσωπο και με βία την αναγκάζουν να το καταπιεί. Νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στην Εντατική Μονάδα του νοσοκομείου Ευαγγελισμός έχοντας υποστεί σοβαρές βλάβες στο πρόσωπο και μόνιμες αναπηρίες σε ζωτικά όργανα, ενώ έχει ήδη χάσει την όρασή της από το ένα μάτι. Κινδυνεύει η ίδια η ζωή της… Η δολοφονική αυτή επίθεση είναι η εκδίκηση για τη συνδικαλιστική της δράση, τον αγώνα της να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των συναδέλφων της.

Αυτό φαίνεται και από τα ίδια τα γεγονότα. Στις 26 Νοεμβρίου γίνεται η τέταρτη τριμερής συνάντηση στο Υπουργείο Εργασίας για τη βλαπτική μεταβολή που έχουν υποστεί οι νοικιασμένες εργαζόμενες στα συνεργεία καθαρισμού στον ΗΣΑΠ από την εταιρεία ΟΙΚΟΜΕΤ του Οικονομάκη. Χρησιμοποιώντας την εγκύκλιο 182/1985,  που προβλέπει ότι όσοι δουλεύουν κάτω από 6 ώρες στην καθαριότητα δεν δικαιούνται βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα, η ΟΙΚΟΜΕΤ τροποποιεί μονομερώς  και  σε αντίθεση με την Σ.Σ.Ε τις αρχικές συμβάσεις των καθαριστριών από 6ωρες σε συμβάσεις 5,5 ωρών με μισή ώρα διάλειμμα και από βαρέα τα ένσημα γίνονται απλά. Στην τριμερή στο πλευρό της εργοδοσίας δεν παρίσταται μόνο ο δικηγόρος της αλλά και το επιχειρησιακό σωματείο που στήθηκε από τους εργοδότες με μέλη τους προσωπάρχες, τους διευθυντές και τους επόπτες της εταιρείας. Έξω από το υπουργείο, θυμίζοντας τη δολοφονία Λαμπράκη, πραγματοποιείται αντισυγκέντρωση 80 μελών αυτού του στημένου από την εργοδοσία επιχειρησιακού ‘σωματείου’ με πανό. Βρίζουν, απειλούν και στοχοποιούν τη συνάδελφο Κωνσταντίνα Κούνεβα, γενική γραμματέα της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού (ΠΕΚΟΠ), κραυγάζουν πως θέλει να κλείσει την εταιρεία…

Η Κωνσταντίνα είναι γυναίκα, μητέρα ανήλικου παιδιού, εργαζόμενη-συνδικαλίστρια και μετανάστρια. Θέλει και επιμένει να είναι πραγματική συνδικαλίστρια και να παλεύει για τα εργατικά δικαιώματα.

Η Κωνσταντίνα και η ΠΕΚΟΠ επιμένουν να αποκαλύπτουν από το 2000 όσα κρύβονται πίσω από τις εργολαβίες, ιδιαίτερα στις δημόσιες υπηρεσίες: οι διοικήσεις των οργανισμών, των νοσοκομείων, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία στηρίζουν το δουλεμπόριο που γίνεται από τους εργολάβους. Καταγγέλλουν ότι καταπατούνται όλα τα εργατικά δικαιώματα: το κράτος δίνει διπλάσια και τριπλάσια χρήματα στους εργολάβους, αυτοί όμως δηλώνουν πλασματικές ώρες και δεν πληρώνουν τις ώρες που εργάζονται, υποχρεώνουν τις καθαρίστριες να υπογράφουν λευκά χαρτιά με αποδοχές που ποτέ δεν είδαν στα χέρια τους, πληρώνουν κάτω από τη ΣΣΕ, για 8 ώρες εργασίας 500 Ευρώ, για 6 ώρες εργασίας 400 Ευρώ, για 3 ώρες εργασίας 150-180 Ευρώ, δεν πληρώνουν τις υπερωρίες. Υποχρεώνουν τις καθαρίστριες να υπογράφουν με την πρόσληψη την οικειοθελή αποχώρηση, δεν  βάζουν ένσημα, δεν κολλούν τα βαρέα με αποτέλεσμα να μη θεμελιώνεται δικαίωμα σύνταξης, τις αναγκάζουν να υπογράφουν ότι πληρώνονται για μεγαλύτερο ποσό στην είσπραξη του δώρου, ενώ παίρνουν λιγότερα στο χέρι, ασκούν ψυχολογική βία, εκβιάζουν με απολύσεις και μαύρες λίστες.

Η Κωνσταντίνα και η ΠΕΚΟΠ αποκαλύπτουν το δουλεμπόριο, την εργοδοσία που στήνει εργοδοτικά σωματεία. Καταγγέλλουν τον εργασιακό μεσαίωνα των καθαριστριών στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που όμως αρνείται να τους στηρίξει. Καταγγέλλουν καθημερινά στις ελεγκτικές υπηρεσίες, στο ΙΚΑ. Φέρνουν τις Επιθεωρήσεις Εργασίας στους τόπους εργασίας. Με αγωγές ενάντια στην εργοδοσία είναι δίπλα στις εργάτριες που σηκώνουν κεφάλι. Ζητούν στοιχεία που αφορούν τις εργασιακές σχέσεις και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί επικαλούνται προσωπικά δεδομένα! Απαιτούν το αυτονόητο, να καταργηθεί  το θεσμικό πλαίσιο που επιτρέπει στις δημόσιες και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις να υπάρχει δουλεμπόριο, ζητούν να τελειώσουμε μια για πάντα με τον νόμο 2956 του 2001 (με Υπουργό Εργασίας τον Ρέππα του ΠΑΣΟΚ) που στο άρθρο 20 βαφτίζει τους δουλεμπόρους εταιρείες προσωρινής απασχόλησης και το νταβατζηλίκι μεσολάβηση για εξεύρεση θέσης εργασίας. Ζητούν να πληρώνονται από τα ταμεία των διοικητικών υπηρεσιών του δημοσίου και όχι από τους εργολάβους. Ζητούν να καταργηθεί η εγκύκλιος 182 του 1985 που προβλέπει ότι όσοι δουλεύουν κάτω από 6 ώρες στην καθαριότητα δεν δικαιούνται ένσημα για βαρέα και ανθυγιεινά, ζητούν να ελεγχθούν οι εργοδότες από τις διοικήσεις των δημόσιων οργανισμών, γιατί δεν πληρώνουν και δεν ασφαλίζουν τις εργαζόμενες.  Καταγγέλλουν ότι, αν και η εγκύκλιος 182/85 για τα νοσοκομεία προβλέπει ότι οι καθαρίστριες δικαιούνται όσες ώρες και να δουλεύουν βαρέα ένσημα, τις δηλώνουν σαν γενικών καθηκόντων, τραπεζοκόμες, βοηθούς μαγείρων ή εργάτριες στα πλυντήρια και τους κολλούν απλά ένσημα. Η απάντηση των διοικήσεων των δημόσιων οργανισμών είναι: «εμείς αναθέτουμε και πληρώνουμε τους εργολάβους για να καθαρίζουν. Με ποιους δουλεύουν, πώς δουλεύουν, είναι δική τους δουλειά, εμάς δεν μας ενδιαφέρει».

Το εργατικό κίνημα δέχεται για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες δολοφονική επίθεση από τραμπούκους της εργοδοσίας. Οι ομοσπονδίες και οι συνομοσπονδίες δεν αρκεί να βγάζουν ανθρωπιστικές ανακοινώσεις, είναι ανάγκη να καλέσουν τα συνδικάτα και τους εργαζομένους σε απεργιακές κινητοποιήσεις και αγωνιστική δράση. Τα σωματεία και ομοσπονδίες σε ΔΕΚΟ πρέπει να σταματήσουν να ανέχονται να δρουν μέσα στους χώρους εργασίας τους οι δουλεμπορικές εταιρείες. Πρέπει επιτέλους η ΓΣΕΕ και το ΕΚΑ να καταγγείλουν ως εργοδοτικό  το στημένο σωματείο από την ΟΙΚΟΜΕΤ του Οικονομάκη. Είναι σοβαρό πρόβλημα ακόμη και στα γραφεία της ΓΣΕΕ να υπάρχει ιδιωτικό συνεργείο καθαρισμού.

Τα όσα συμβαίνουν στο χώρο των εταιρειών καθαρισμού είναι μία μόνο από τις περιπτώσεις του σύγχρονου δουλεμπορίου. Το δουλεμπόριο από τους εργολάβους, η νομιμοποίηση της εργοδοτικής ασυδοσίας, η ελαστική εργασία προωθήθηκαν με διάφορους τρόπους σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα από το οικονομικό και πολιτικό σύστημα. Δεν είναι μεμονωμένες αυθαιρεσίες αυτές που συμβαίνουν στο χώρο των εταιρειών καθαρισμού. Είναι μέρος της συνολικότερης επίθεσης στα δικαιώματα των εργαζομένων, της αναίρεσης κατακτήσεων, της αμφισβήτησης του δικαιώματος στη συνδικαλιστική δράση. Δείχνουν που θέλουν εργοδότες και η πολιτική της κυβέρνησης να πάνε τα πράγματα για όλους μας.

Γι’ αυτό και η υπόθεση αυτή μας αφορά ΟΛΟΥΣ. Ήρθε η ώρα την απάντηση να δώσει το εργατικό κίνημα που δεν σιωπά μπροστά στο έγκλημα, που θα δώσει τη μάχη μέχρι τέλος για να καταργηθεί το θεσμικό πλαίσιο της ελαστικής εργασίας και να τελειώσει μια για πάντα το δουλεμπόριο των εργαζομένων, αλλά και για να αμείβονται αξιοπρεπώς και να έχουν πλήρη ασφάλιση. Τα σωματεία να μη σιωπήσουν, να πάρουν θέση, να δείξουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους, να στηρίξουν έμπρακτα τον αγώνα ενάντια στο δουλεμπόριο. Ειδικά τα σωματεία και οι ομοσπονδίες που βρίσκονται σε χώρους όπου απασχολούνται ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι να απαιτήσουν να σταματήσει το απαράδεκτο αυτό καθεστώς, να γίνουν προσλήψεις και διορισμοί προσωπικού καθαριότητας και να επιστρέψουν στις δημόσιες υπηρεσίες, οργανισμούς και εταιρείες όλες οι λειτουργίες που έχουν ανατεθεί σε ιδιώτες και εργολάβους και να απαιτήσουν αμέσως η πληρωμή αυτού του προσωπικού να γίνεται με ευθύνη των ΔΕΚΟ και των Δημόσιων Ιδρυμάτων και όχι των δουλεμπόρων. Τέλος, είναι αίτημα του εργατικού κινήματος να χορηγηθεί τώρα πλήρης σύνταξη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στην Κωνσταντίνα.

Να στηρίξουμε τον ηρωικό αγώνα της ΠΕΚΟΠ. Είναι χρέος τιμής στην Κωνσταντίνα να γίνουν μέλη της ΠΕΚΟΠ όλες οι εργάτριες καθαρίστριες και να συμβάλουμε όλοι στη δικαίωση του αγώνα που δίνουν οι συναδέλφισσές μας.

Να αποκαλυφθούν και να τιμωρηθούν φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί.

Να κλείσουν οι δουλεμπορικές εταιρείες.

Κανένας εργαζόμενος ενοικιαζόμενος.

Παναττική Ένωση Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού

Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών

Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής

Πανελλαδικό Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών

Σωματείο Εργαζομένων στις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα»

Σωματείο Εργαζομένων στις Ταχυμεταφορικές και Ταχυδρομικές Επιχειρήσεις Αττικής

Σωματείο Εργαζομένων Vodafone

Σωματείο συμβασιούχων ΕΛΤΑ

Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων

Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Κερατσινίου – Περάματος «Ν. Πλουμπίδης»

Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Νίκαιας – Πειραιά

Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Η Αθηνά»

Α´ Σύλλογος Αθηνών Εκπαιδευτικών Π.Ε.

Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Ο Παρθενώνας»

Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π. Ε. «Αριστοτέλης»

Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Κ. Σωτηρίου»

Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Νέας Σμύρνης

Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών Σύρου – Τήνου – Μυκόνου

Α´ ΕΛΜΕ Κυκλάδων

Γ´ ΕΛΜΕ Αθήνας

ΕΛΜΕ  Aνω Λιοσίων – Ζεφυρίου – Φυλής

Σύλλογος Έμμισθων Ιατρών Ιδιωτικών Νοσοκομείων Αθήνας – Πειραιά

Σωματείο Εργαζομένων Αττικού Νοσοκομείου

Σωματείο Εργαζομένων Νοσοκομείου «Ερυθρός Σταυρός» (Κοργιαλένειο – Μπενάκειο)

Σωματείο Εργαζομένων στις Κοινωνικές Υπηρεσίες Ιδιωτικών Φορέων

Πενταμελής Επιτροπή ΕΙΝΑΠ του Νοσοκομείου Νίκαιας

Σωματείο Εργαζομένων στα Καταστήματα Τύπου του Αεροδρομίου Αθηνών

Σωματείο Εργαζομένων ΜΜΕ Λέσβου

Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Βορείου Ελλάδας

Σωματείο Υπαλλήλων και Εργατοτεχνιτών Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων (ΕΒΟ – ΠΥΡΚΑΛ) Αιγίου

Σύλλογος Εργαζομένων Proton Ασφαλιστικής

Πανελλήνιος Σύλλογος Προσωπικού ΕΡΤ-ΑΕ

Σωματείο Εργαζομένων Εθνικού Θεάτρου

Σύλλογος Μετεκπαιδευόμενων Δασκάλων και Νηπιαγωγών Μαράσλειου Διδασκαλείου και Διδασκαλείου Νηπιαγωγών ΤΕΑΠΗ

Πανελλαδικό Σωματείο Ενέργειας «Εργατική Αλληλεγγύη»

Σ.Ε.ΕΛΛ.Α.Σ.- Σύλλογος Εργαζομένων στα Κεντρικά Γραφεία των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων ΑΒΕΕ (ΕΒΟ-ΠΥΡΚΑΛ)

Σύλλογος Εκτάκτου Εκπαιδευτικού Προσωπικού Α.Τ.Ε.Ι. Πάτρας «Αρτίν Δανελιάν»

Σωματείο Προσωπικού  Καθαριότητας Δήμου Πάτρας

Σύλλογος Δ.Ε.Υ.Α. Πάτρας

Σωματείο εργαζομένων στη Φύλαξη Πελοποννήσου –Ηπείρου -Στερεάς-Ιονίων νήσων

Σωματείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων Πατρών και περιοχής Αχαίας «Η ΕΝΟΤΗΤΑ»

Σωματείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων PORTO-RIO

Σωματείο εργαζομένων Ηλεκτρομηχανικής ΚΥΜΗΣ

Ένωση Τεχνικών ΔΕΗ Τ.Δ.Ε. Πάτρας

Σωματείο Εργαζομένων ΑΒΕΞ

Σωματείο Σερβιτόρων Νομού Αχαΐας

Ένωση Εργαζομένων Φυσικού Αερίου Αττικής

Ε.Μ.Δ.Υ.Δ.Α.Σ. Αττικής

Σύλλογος Προσωπικού Εναέριων Μεταφορών

Σύλλογος Εργαζομένων στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας(Κ.Θ.Β.Ε.) πάσης φύσεως προσωπικού

Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Βύρωνα

Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Νέας Ιωνίας

Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Ρέντη

Πανελλήνια Ένωση Αδιόριστων Εκπαιδευτικών

Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων

για την αλληλεγγύη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα

και την κατάργηση του δουλεμπορίου στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα

Konstantina, tu n’es pas seule (gr-fr)

janvier 23, 2009

Nous sommes toutes choquées par l’attaque meurtrier au vitriole contre Konstantina Kuneva et nous nous sentons forte le besoin d’unir nos voix à celle de son syndicat, celui de l’Union régionale des femmes de ménage et du personnel domestique d’Attiki, afin d’exiger de briser ce barrage du silence qui recouvre non seulement cet action criminel hallucinante et ses auteurs directs, mais aussi ces hommes et mécanismes qui leur ont armé la main.

A travers le discours de ces femmes, le discours de Konstantina elle-même, une première faille s’est crée contre le barrage du silence, et l’invisible commence à devenir peu à peu visible, le non-exprimable est enfin exprimé. En même temps, il devient clair que les dimensions de la complicité de toute une société qui pendant des années est devenu dépendante de l’exploitation abominable et systématique du travail féminin, et surtout du travail des femmes immigrées, sans jamais s’interroger sur le partage de la responsabilité personnelle dans le cadre des comportements collectives généralisés.

C’est certain que Konstantina Kuneva avait dû payer pour son courage de revendiquer, étant immigrée, des droits du travail élémentaires pour elle et pour ses collègues. Les racines archaïques et sexistes de cet incroyable moyen de ‘punition’ restantes transparentes, elle renvoie à un monde obscur de férocité inconcevable dont les lois imposent la dévastation physique de l’individu tout comme l’étranglement de la voix de la femme qui a osé de ne pas obéir. Sur ce point-là, les responsabilités des services publiques qui se mêlent avec celles des parties syndicales officielles, sont vraiment incalculables. Car, malgré le fait que Konstantina et son syndicat n’aient jamais cessé pendant ces dernières années de dénoncer les violations incroyables de la législation du travail, les pratiques mafieuses des employeurs et l’inactivité totale des mécanismes de contrôle étatiques, malgré tous cela, donc, le système lucratif d’adjudication de travaux a été, à la fin, répandu également au secteur public, imposant un régime complètement arbitraire qui constitue une insulte vis-à-vis de toute notion de droit du travail.

Les entrepreneurs, s’étant assurés de l’accord tacite des dirigeants, ont établi un système qui leur donne le pouvoir d’ignorer les timbres des assurances-sociales et le paiement des heures supplémentaires et de déclarer des heures fictives. Ils obligent également les travailleuses à signer des feuilles blanches avec des salaires qui ne leurs ont jamais été versés, et des lettres de démission volontaire antidatées, les harcelant psychologiquement et leur faisant chanter avec des licenciements et des «listes noires ». En plus, ils mettent sur pied des syndicats patronaux pour qu’ils leur représentent.

Konstantina a résisté à ce système d’esclavage, la débauche patronale, l’indifférence complice de l’Etat et la tolérance commode des syndicats.

Notre devoir élémentaire envers cette femme remarquable, toujours hospitalisée dans un état critique à l’hôpital d’Evagelismos, est d’éxiger la découverte et la punition des coupables moraux et physiques qui se cachent derrière la tentative d’assassinat contre elle.

En solidarité avec les femmes du syndicat de Konstantina, nous devons faire tout à notre pouvoir pour mettre fin aux conditions inadmissibles qui constituent le cadre de leur vie professionnelle.

Initiative féministe de solidarité avec Konstantina Kuneva

kouneva_fempro_athina1

King’s College Occupation en Solidarité avec Gaza (en-fr)

janvier 23, 2009

Chers amis,

Les étudiants de l’université de King’s College à Londres occupent actuellement leur université afin de manifester toute leur solidarité avec le peuple palestinien et condamner le massacre perpétré par Israel. Ce mouvement d’occupation solidaire a été largement suivi cette semaine dans bon nombre d’universités anglaises (SOAS, LSE, Oxford, Essex, Sussex, Birmingham, Manchester, Nottingham, Newcastle). Aucun mouvement étudiant n’a connu une telle ampleur au Royaume-Uni depuis les mobilisations contre l’Apartheid et contre le Vietnam.

Une conférence de presse a été tenue aujourd’hui sur le lieu d’occupation à King’s College, à laquelle ont assisté nombre de médias britanniques (The Guardian, Channel Four, The Times, …) et internationaux (Al Jazeera International, BBC Arabic, Press TV Iran, …).

Les étudiants de King’s College revendiquent en particulier la révocation du titre de docteur honoris causa remis dernièrement par l’université de King’s College à Shimon Peres. Ils trouvent inacceptable qu’une personne responsable du meurtre de centaines de civils et du massacre de Qana en 1996 puisse recevoir de tels honneurs.

Ils demandent aussi à l’université de condamner officiellement l’action militaire israelienne et d’accorder cinq bourses d’étude aux étudiantes et étudiants palestiniens. 

Nous vous serions particulièrement reconnaissants si vous pouviez envoyer des messages de solidarité à l’adresse suivante (kcloccupation@gmail.com) et diffuser cette nouvelle au sein de vos réseaux. 

Nous avons besoin de votre solidarité et de votre soutien.

Mille remerciements !

Le comité d’occupation de King’s College, Londres.

Pour plus d’informations, vous pouvez visiter: www.kcloccupation.blogspot.com

 peres-oxford2

King’s College Occupation in Solidarity with Gaza

Contact the occupation at kcloccupation@gmail.com 

http://www.kcloccupation.blogspot.com/

Students from King’s College London have begun an occupation in an urgent move to demand action from the institution. The move comes in light of the King’s College Council’s decision to award President Shimon Peres with an honorary doctorate, for the apparent recognition of his « peaceful solution to conflicts in the Middle East », in November 2008. We believe that it is highly irresponsible for a college of this standing to give out honours to individuals of such contentious repute without prior consultation with the students of the university, who make up the major body of the college community. 

The subsequent muteness of the Principal following the devastating assault on the Gaza Strip has been equally obscene. The appalling Israeli actions have killed over 1,300 Palestinians and injured thousands. Tens of thousands of civilians have been left homeless and displaced. Head of the UN Palestinian refugee agency in Gaza, John Ging, is now joining international calls for an investigation into the war crimes of recent action. Israel stands accused of using banned weapons such as phosphorus bombs, attacking medical facilities, including the killing of 12 ambulance men in marked vehicles, and killing large numbers of policemen who had no military role, amongst numerous other atrocious crimes. Peres has infamously supported this action.

Therefore, we demand the following:

King’s College London should issue a formal statement condemning Israel’s actions in the Gaza Strip, acknowledging particularly the effect on educational institutions such as the bombing of the Gaza Islamic University and expressing concern about war crimes allegations. King’s College should encourage other universities in the Russell Group to make such a call, as well as informing the national press and the UK and Israeli governments of this call.

Shimon Peres’s honorary doctorate be immediately revoked by King’s College London. As Israeli Head of State, and having issued public support for potential war crimes in the Gaza Strip, we believe that the vast majority of the King’s College community would support this doctorate being immediately revoked as a gesture to show that King’s College is concerned by Israel’s actions in Gaza.

King’s College London should provide five fully-funded scholarships to Palestinian students, giving such students an opportunity to an education which the attack on Gaza and the previous blockade has denied to them.

King’s College London should facilitate a cross-campus fundraising day to raise money for the crisis in Gaza. This should be sent to the charity Medical Aid For Palestinians.

King’s College London should establish links with universities and other educational institutions affected by the crisis in Gaza in solidarity with their plight.

King’s College London should present us with a transparent list of investments in the arms trade, particularly those in GKN. King’s College should divest immediately from the arms trade.

Any old books, computers or other unwanted teaching/administrative resources should as soon as possible or at the end of this term be donated to universities or schools in the Gaza Strip that have been affected by Israel’s attack.

There should be no repercussions for any students involved in this protest. Universities should be a place where freedom of expression is encouraged, and the student movement in the UK and around the world has a proud tradition of organizing protest actions, whether against South African Apartheid or the wars in Iraq and Afghanistan.


What We See, What We Hope: Declaration of Solidarity with the Uprising in Greece (en)

janvier 16, 2009

December 23, 2009

We want first of all to say a collective yes! to the uprising in Greece.  We are artists, writers and teachers who are connected in this moment by common friends and commitments.  We are globally dispersed and are mostly watching, and hoping, from afar.  But some of us are also there, in Athens, and have been on the streets, have felt the rage and the tear gas, and have glimpsed the dancing specter of the other world that is possible.  We claim no special right to speak or be heard.  Still, we have a few things to say.  For this is also a global moment for speaking and sharing, for hoping and thinking together…

No one can doubt that the protest and occupation movement that has spread across Greece since the police murder of Alexis Grigoropoulos in Athens on 6 December is a social uprising whose causes reach far deeper than the obscene event that triggered it.  The rage is real, and it is justified. The filled streets, strikes and walk-outs, and occupied schools, universities, union halls and television stations have refuted early official attempts to dismiss the social explosion as the work of a small number of “young people” in Exarchia, Athens or elsewhere in Greece.

What remains to be seen is whether the movement now emerging will become an effective political force – and, if it does, whether it will be contained within a liberal-reformist horizon or will aim at a more radical social and political transformation.  If the movement takes the liberal-reformist path, then the most to be expected will be the replacement of one corrupt party in power by its corrupt competitor, accompanied by a few token concessions wrapped in the empty rhetoric of democracy.  These would almost certainly be the smoke-screen for a reactionary wave of new repressive powers masquerading as security measures. Only radically democratic and emancipatory demands, clearly articulated and resolutely struggled for, could prevent this outcome and open the space for a rupture in a destructive global system of domination and exploitation. As we count ourselves among those who experience this system as the violent negation of human spirit and potential, we could only welcome such a rupture as a reassertion of humanity in the face of a repressive politics of fear.

Observing events in Greece and the official and corporate media discourse developing in response to them, we note the emergence of what begins to looks like a new elite consensus.  The “violent unrest” in Greece, we are told with increasing frequency, is the revolt of the “700-Euro generation” – that is, of overeducated young people with too few prospects of a decent position and income.  The solution, by this account, is to revitalize Greek society through more structural adjustments to make the economy more dynamic and efficient.  Once all people are convinced they will be welcomed and integrated into consumer reality and rewarded with purchasing power commensurate with their educational investment, then the conditions of this “revolt” will have been eliminated.  In short: everything will be fine, and everyone happy, once some adjustments have made capitalism in Greece less wasteful of its human resources.

We have seen this strategy before, in response to the uprisings in the suburbs of Paris and around the CPE “reforms” in France several years ago.  Indeed, since the 1960s this has been the perennial, preferred strategy of power to all uprisings that show themselves unwilling to disappear immediately. Its functions are crystal clear:  to channel the movement in a neutralizing liberal-reformist direction and to provoke divisions by means of lures and promises.  Those who don’t take the bait are left isolated and can be safely targeted for repression.

We hope those in the streets and all those who sympathize with and support them in and outside of Greece will see through this strategy and expose and denounce it.  We’re sure that there is much more at stake, and much more to be imagined, hoped and struggled for, than will be on offer in this neo-liberal sleeping pill.  And we hope that, in the space opened up by the real rage and courage of people who have left passivity and hopelessness behind, this social movement will now organize itself into a durable political force capable of scorning such recuperative enticements.

 

In light of the above, we declare openly that:

 1) We are moved by the courage and humanity of those who have repeatedly filled the streets and are now occupying schools and university campuses in Athens, Thessaloniki, Patras, and cities across Greece.  Our solidarity with them will not be shaken by official attempts to divide the movement into “good” protesters and “bad.” In the face of the police murder of a 15-year old – only the most recent in a long series of such murders by state officers – and in the face of the grinding inhumanity and relentless militarization of everyday life under the capitalist war of all against all, the destruction of private property does not upset us.  To be clear:  We’re not endorsing violence blindly; in fact we’re heartened to see that actions are becoming more selective, more political, with each day.  But we know how divisive fixation onthe “violence” of protesters can be in moments such as these.  And so we refuse to go along with attempts to isolate certain groups.  Those who play along with that script allow themselves to be used in a way that delivers others to direct repression.

2) We call for the immediate liberation and unconditional amnesty for all those arrested for participating in the uprising – more than 400 people at this writing.

3) We reject all attempts to trivialize this uprising by reducing it to the revolt of an overeducated “700-Euro generation.”  

4) We categorically reject any attempt to smear this uprising with the label of “terrorism.”  The only terror it is appropriate to speak of here is the ongoing state terror inflicted on the autonomists of Exarchia, on immigrants, on the poor and vulnerable, and on all those who refuse to conform and submit to the bleak and violent givens of capitalist normality. We condemn any attempt, now or in the future, to apply draconian “anti-terrorism” laws and measures against those participating in this movement.

 

Brett Bloom (Urbana)

Dimitris Bacharas (Athens)

Rozalinda Borcila (Chicago)

Peter Conlin (London)

Alexandros Efklidis (Thessaloniki)

Markus Euskirchen (Berlin)

Nathalie Fixon (Paris)

Bonnie Fortune (Urbana)

Kirsten Forkert (London)

John Fulljames (London)

Jack Hirschman (San Francisco)

Antoneta Kotsi (Athens)

Isabella Kounidou (Nicosia)

Henrik Lebuhn (San Francisco)

Ed Marszewski (Chicago)

Jasmin Mersmann (Berlin)

Anna Papaeti (Athens)

Csaba Polony (Oakland)

Katja Praznik (Ljubljana)

Gene Ray (Berlin)

Tamas St. Auby (Budapest)

Gregory Sholette (New York)

G.M. Tamás (Budapest)

Flora Tsilaga (Athens)


Vague Européenne : Organisons-nous (fr-gr)

janvier 10, 2009

tract_organisons_nous

Να οργανωθούμε σε τοπικό και διεθνές επίπεδο ενάντια στη συνθήκη της Μπολόνια και την εξαθλίωση της εργασίας και της παιδείας.

Δε θα πληρώσουμε την κρίση τους!

Για να αντιμετωπίσουν την παρούσα κρίση αυτού του καπιταλιστικού βιοσυστήματος, παντού στην Ευρώπη οι εθνικές κυβερνήσεις επέλεξαν να να χρηματοδοτήσουν και πάλι με δισεκατομμύρια ευρώ του δημόσιου χρήματος τους ίδιους τους πρωταγωνιστές αυτής της κρίσης: Τις τράπεζες και τους « καινοτόμους » κερδοσκόπους τους, τις μεγάλες εταιρίες και τους επίσης « καινοτόμους » μάνατζέρ τους, με δυο λόγια όλους αυτος που, με « καινοτόμο » τρόπο, χτίσανε αυτόν τον κόσμο άθλιας, ασυνεχούς, και άτυπης, ή αλλιώς υπερεκμεταλλευμένης εργασίας. 

Μέσα σε αυτό το τοπίο, οι κυβερνήσεις επιδιώκουν να συμπεριλάβουν τον κόσμο της εκπαίδευσης στη συστημική αυτή κρίση, από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο. Καταστρέφουν συνειδητά τη δημόσια παιδεία, συστατικό στοιχείο κάθε κοινωνίας, αυξάνοντας τη βάρβαρη ιδιωτικοποίηση των δημοσίων αγαθών, και επιχειρούν να αιχμαλωτίσουν κάθε μορφή κουλτούρας και εκπαίδευσης. Υπάρχει, ευτυχώς, μια μερίδα της κοινωνίας που δεν πιστεύει σε αυτήν την νιοστή και εξευτελιστική απόπειρα διάσωσης ενός συστήματος που, στο όριο της χρεοκωπίας, εδώ και χρόνια, βαλτώνει μεσα στις ίδιες του τις αντιθέσεις. Στη δουλειά, στα πανεπιστήμια και στους δρόμους, επιβεβαιώνεται μια αναγκαιότητα: χρειάζεται μια αλλαγή που να έρχεται από κάτω και που να απαντά στις πραγματικές μας ανάγκες. 

 

Στην Ελλάδα, νέοι και εργαζόμενοι εξεγέρθηκαν, σε όλους τους δημόσιους χώρους, ενάντια στη διεφθαρμένη τους κυβέρνηση και τις νεο-φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις της.

Στην Ισπανία, δε μετριούνται πια οι κατειλλημένες σχολές, σε κινητοποίηση ενάντια στη συνθήκη της Μπολόνια.

Στην Ιταλία, εδώ και τρεις μήνες, ο κόσμος της εκπαίδευσης αντιδρά και τα πανεπιστήμια οικοδομούν μέρα με τη μέρα, μια διαφορετική μεταρρύθμιση του πανεπιστημιακού συστήματος. Στις 12 Δεκεμβρίου μια παλλίροια, το «ακανόνιστο κύμα» (onda anomala), συνεπήρε τον κόσμο της εργασίας στο σύνολό του.

Ολόκληρη η Ευρώπη αρχίζει να συνενώνεται προς την ίδια κατεύθυνση: μια σαφή και πλήρη αντίθεση στην εμπορευματοποίηση των κοινών αγαθών ως «αναποφευκτη» στρατηγική σταθεροποίησης αυτής της κρίσης.

Στη Γαλλία, οι μαθητές λυκείου και οι διδάσκοντες στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση διαδηλώνουν ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές για από την παιδεία, όπως έκαναν οι φοιτητές την περασμένη χρονιά ενάντια στο νόμο για την « αυτονομία » των πανεπιστημίων (LRU).

 

Ολες αυτές οι πολιτικές έχουν μια κοινή μήτρα που είναι Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΜΠΟΛΟΝΙΑ και οι προσαρμογές της: μια συνθήκη που μέσω της εναρμόνισης των ανώτερων εκπαιδευτικών συστημάτων, επιδιώκει να μετατρέψει τη γνώση σε αγαθό ποσοτικό, σε ευρωπαϊκές μονάδες μέτρησης (ECTS) και, κυρίως, σε αγαθό που μπορεί να χρησιμοποιείται βάσει της οικονομικής εξίσωσης κόστος/κέρδος. Εδώ στo Παρίσι, το κύμα αποτελείται από φοιτητές, ερευνητές και καθηγητές που θέλουν να σπάσουν αυτήν την εξίσωση, αντιτιθέμενοι στην είσοδο των ιδιωτικών μετόχων στο πανεπιστήμιο και τα διοικητικά συμβούλια, και που αρνούνται την οικονομική εκμετάλλευση της έρευνας και της εξάρτησης που αυτή συνεπάγεται. 

Πιστεύουμε σε μια γνώση ελεύθερη και ανεξάρτητη, που διαβάζει κριτικά και συνειδητά το παρόν για να δημιουργήσει άλλες εκδοχές του παρόντος που να είναι ΕΦΙΚΤΕΣ και ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ.

 

Γι’αυτόν το λόγο απευθύνουμε κάλεσμα οργάνωσης σε τοπικό και ευρωπαϊκό επίπεδο μέσα σε ένα κίνημα που θα μπορέσει να ενώσει τον εκπαιδευτικό κόσμο και όλους-ες αυτούς-ές που σαν κι εμάς νομίζουν πως είναι επείγον να δράσουμε, τώρα, εκμεταλευόμενοι την κρίση ΤΟΥΣ για να αναθεωρήσουμε και να αλλάξουμε αυτήν την κοινωνία στο σύνολό της. 

 

Κάθε Κυριακή, το ευρωπαϊκό κύμα οργανώνει γενικές συνελεύσεις στα πλαίσια αυτής της προοπτικής.

 

Κάθε Κυριακή από τις 20:00

CICP, 21ter RUE VOLTAIRE 

Salle Verte, 1ére étage, Rue des boulets 

Vague Européenne 

h t t p : / / w w w . v a g u e e u r o p e e n n e . f r 

Είμαστε μια ομάδα φοιτητών, ερευνητών, διδασκόντων και εργαζόμενων από την Ευρώπη, αποφασισμένοι να δράσουμε κριτικά και ενεργά ενάντια στην καταστροφή της κουλτούρας και της έρευνας στην πρωτοβάθμια, τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και τα πανεπιστήμια.

Auto-organisation dans tous les quartiers (gr-fr)

janvier 9, 2009

auto-organisation_partout_gr1

Avec notre présence dans l’espace public on ostracise la répression et la terreur qui est imposé dans nos quartiers.

On y invite des participants et non pas une audience à une assemblée- fête, de midi jusqu’au coucher du soleil.

Dimanche 11 janvier 2009 à la place centrale de Exarcheia

(dans le cas de pluie, on remet pour dimanche prochain)

On contribue comme on peut :

Concerts

Cuisine et répas

Lotto gratuit

Jeux pour petits et grands

Nous, Ici et Maintenant et pour Nous Tous


Lettre de détenus politique de la Turquie (fr-gr)

janvier 6, 2009

PRISON DE TERKIRDAG, 23-12-2008

Depuis le 6 décembre, les travailleurs, étudiants et lycéens grecs se trouvent dans la rue. Après l’assassinat d’Alexis Grigoropoulos, samedi 6 decembre, le peuple grec défile dans les rues.

La réponse des travailleurs et des jeunes était immédiate. Après une serie des grèves générales, des occupations des écoles et des universités du pays entier, des affrontements avec les forces de répression, la réaction est devenue une INSURRECTION généralisée.

Les événements n’ont pas été limités uniquement en Grèce, des occupations et des rassemblements de solidarité ont eu lieu dans le monde entier. A l’écho de ces événéments, le gouvernement grec, incabable de contrôler la révolte, lâche pied pour ne pas mettre en péril son pouvoir.

Au cour d’une crise sociale mondiale, la MORT d’Alexis Grigoropoulos a été l’ étincelle qui a mis le feu pour une insurrection généralisée et collective des travailleurs, des étudiants et des lycéens. Ils n’éxigent pas seulement la condamnation des policiers, mais également la résolution immédiate de problèmes éducatifs et du travail invéterés.

Cette révolte ouvre la voie et montre que nous ne sommes pas indéfendables face à la crise capitaliste mondiale. Le peuple turc et kurde soutient les luttes du peuple grec, organisant la révolution sosialiste mondiale et la prise du pouvoir par le peuple.

NOUS LES PRISONNIERS-RÉVOLUTIONNAIRES SALUONS LA RÉVOLTE DIGNE DES GRECS PAR LES PRISONS DE TERKIDAG.

VIVE LE PEUPLE ET LA JEUNESSE GRECS RÉVOLTÉS.

VIVE LA RÉVOLUTION ET LE SOCIALISME. 

VIVE LA CLASSE OUVRIÈRE MONDIALE.

 

AYHAN GUNGOR, ULVI YALCIN, ERΚAN ALTUN, NURETTIN TEMEL, HASAN POLAT, MURAT KARAYEL, FIKRET AΚΑR

Détenus politiques, représentants des organisations communistes et révolutionnaires MΚP, TKP/ML, TIKΒ, TKEP/L, MLKP, DH, DHKPC

 

Επιστολή από πολιτικούς κρατούμενους της Τουρκίας

ΦΥΛΑΚΗ TEKIRDAG, 23-12-2008

Ελληνες εργαζόμενοι, φοιτητές και μαθητές απο 6 Δεκεμβρίου είναι στους δρόμους. Μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου ο ελληνικός λαός ξεχύθηκε στους δρόμους.

Η απάντηση των εργαζόμενων και της νεολαίας ήταν άμεση με γενικές απεργίες και καταλήψεις σχολείων και  πανεπιστήμιων σε όλη την Ελλάδα, με οδοφράγματα και συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολης πήρε το χαρακτήρα γενικευμένης ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ.

Τα γεγονότα δεν περιορίστηκαν μόνο στην Ελλάδα, καθώς έγιναν καταλήψεις και συγκεντρώσεις συμπαράστασης  σε όλο τον κόσμο. Στον απόηχο αυτών των γεγονότων η ελληνική κυβέρνηση, ανήμπορη να ελέγξει αυτήν την εξέγερση, οπισθοχωρεί για να μην κινδυνέψει η εξουσία της.


Μαζί με την παγκόσμια οικονομική κρίση ο ΘΑΝΑΤΟΣ του Αλέξη Γρηγορόπουλου άναψε το φυτίλι για μια μαζική γενική εξέγερση των εργαζόμενων, φοιτητών και μαθητών. Δε ζητάνε μόνο την τιμωρία των αστυνομικών, ζητάνε άμεση επίλυση χρόνιων εργασιακών και εκπαιδευτικών προβλημάτων.

Με αυτήν την εξέγερση μας δείχνουν το δρόμο, ότι απέναντι στην παγκόσμια καπιταλιστική κρίση δεν είμαστε ανήμποροι κι ανυπεράσπιστοι. 
Ο τουρκικός και κουρδικός λαός συμπαραστεκόμαστε στον αγώνα του ελληνικού λαού, οργανώνοντας την παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση και κατάληψη της εξουσίας.

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ-ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΧΑΙΡΕΤΑΜΕ ΤΗΝ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ TEKIRDAG.

ΖΗΤΩ Ο ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑ.


ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ.

ΖΗΤΩ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ.

 

AYHAN GUNGOR, ULVI YALCIN, ERΚAN ALTUN, NURETTIN TEMEL, HASAN POLAT, MURAT KARAYEL, FIKRET AΚΑR

πολιτικοί κρατούμενοι, εκπρόσωποι των κομμουνιστικών και επαναστατικών οργανώσεων MΚP, TKP/ML, TIKΒ, TKEP/L, MLKP, DH, DHKPC

Hélas, la balle a ricoché (fr-gr)

janvier 6, 2009

Hélas, la balle a ricoché sur le corps d’Alexis, en assassinant continuellement les illusions démocratiques de toute une société. Une société qui, pendant des années, avalait les ricochets des balles sur les corps des immigrés, les « accidents » de travail, les « jardinières », les lois anti-terroristes, et les « punitions dures » des policiers contrevenants. L’exécution de l’adolescent a été suivie par la plus grande révolte que le pays a connu depuis des dizaines d’années. Une révolte aussi prévisible que le meurtre qui l’a déclenchée.

Les flammes allumées à Athènes, Patras, Ioannina, Larissa, Crète, Corfou, partout dans le pays, là où existent des gens vivants, elles ont illuminé le besoin des gens d’extérioriser leur rage et de revendiquer la vie qu’on leur vole.

Nous avons vécu, ces dernières années, l’assaut capitaliste le plus acharné. A notre pays, comme partout dans le monde, chaque bien social, gagné après des luttes des siècles, a été sacrifié au profit d’une oligarchie financière.

Plus précisément, dans notre pays :

On a organisé des Jeux Olympiques avec des êtres hybrides dopés, en construisant des installations sportives monstrueuses, inutiles par la suite, en achetant des nouveaux armes de répression, et en mettant la facture de la fiesta de Gianna Daskalaki, Mpompolas et Calatrava sur le compte des contribuables.

On a délaissé la Santé Publique, avec un nombre des postes infime du personnel infirmier et médical, avec des hôpitaux pourris dont on restreint les fonds de fonctionnement, en même temps que les entreprises pharmaceutiques s’enrichissent grâce aux médecins- agents pharmaceutiques, et que l’état parie avec l’argent de la securité sociale, alors que le coûteux Hôpital Attiko demeure sans encadrement et voué à la fermeture.

On a dénigré, avec tous les moyens, l’Education publique (mais aucunement gratuite) rudimentaire, à tous les niveaux. Les bâtiments scolaires sont inappropriés, les enseignants manquent dans plusieurs régions, les programmes et cours scolaires sont réactionnaires. S’ajoute à cela le dénigrement de l’enseignant, qui est d’abord soumis à des C.D.D. précaires, des mutations continuelles, et par la suite il doit subir le concours national (ASEP) afin qu’il soit envoyé, dénigré, à enseigner la jeunesse.

La situation est équivalente chez les universités, qu’on a d’abord obligé à chercher des financements à travers des recherches commerciales et fabriqués et par la suite on va les remplacer par des supermarchés privés vendant de titres de chômage.

La même image de liquidation de tout bien social règne dans les transports, les télécommunications, les forêts et les côtes.

En même temps que les gens du style Voulgarakis-Anastasiadis jouent avec des millions et que Magginas ouvre des snack-bar à l’orientale, les payes stagnent depuis des années, le chômage augmente, ceux qui travaillent au black pour 700 euros sont considérés des privilégiés et toutes les revendications des travailleurs sont jugées illégales et abusives par des juges en dessus de la loi.

Bien sûr, il existe encore des boulots : on peut devenir garde spécial, C.R.S. mouchard, agent secret, « jardinière », cas isolé. Les conditions déjà décrites exigent un mécanisme de répression en développement et en surveillance continues.

Au moins nous avons de la Démocratie. Le parlement et ses 300, ou 151- 149 si vous préférez, le prouve. Les 151 députés solides ( qui correspondent à 41% sur 71% des votes valides, en déduisant le 10% des non valables, c’est-à-dire au 25% de ceux qui ont effectivement voté) et les 149 qui applaudissent avec le souhait intime que les premiers vont trébucher à leur danse pour que leur tour vienne.

Aujourd’hui le monde est arrivé à une impasse et il a réalisé que tout ce qu’il a à perdre, c’est sa misère. Et il a décidé de la perdre, en démêlant ses phobies de petit-bourgeois de ses besoins réels. Une grande partie de la société a passé ainsi du côté de la révolte. Une révolte qui tient les yeux couverts de larmes des adolescents qui ont perdu leur camarade et ami et les lèvres serrés de la rage et de la détermination.

Nous sommes alors arrivés à cette révolte inévitable. Une révolte des élèves, des travailleurs, des jeunes, de la gauche, des anarchistes, et de tous ceux qui résistent. Une révolte qui, selon les médias bourgeois, jouit d’une approbation populaire écrasante.

La question la plus importante aujourd’hui ne concerne pas les causes, mais la direction de la révolte d’aujourd’hui. Cependant, nous vivons dans cette révolte, et même s’il y aura un « retour dans la normalité », elle sera une normalité marquée par la révolte. Et ceci rend les révoltes, de fait, victorieuses. Mai ’68 continuait d’influencer et de changer le monde même quand la génération des acteurs principaux a échangé sa nippe en costume du pouvoir.

Une révolte est aussi définie par la rencontre des mondes parallèles. Si le rythme de la chanson est donné aujourd’hui par les élèves, ses paroles sont tissées par les travailleurs et les chômeurs, natifs ou immigrés, qui, dès le premier jour, ont créé des centres de combat et des formes d’intervention autogérée. Par les étudiants, qui re-ouvrent le débat sur l’Education. Par les résidents des quartiers qui luttent pour des conditions de vie humaines dans les villes, par les mouvements écologiques régionaux dans la campagne, etc.

S’il y a quelque chose qui marque cette révolte, c’est le refus complet du système politique. La logique de la représentation et de la délégation de nos vies à la caste des 300 n’est pas soutenue par les gens dans la rue qui ont déjà accomplit leur première conquête, l’autogestion de l’action. Par conséquent, la question de la démission du gouvernement constitue une victoire morale mais pas substantielle qui se basera sur les querelles et contradictions intérieures du système.

Aujourd’hui, est venue l’heure pour que les conquêtes sociales s’élargissent. Pour la destruction le nouvelle fête des banques avec les 28 billions d’euros sur notre dos. Puisque l’argent existe, nous exigeons qu’il soit disposé pour :

– L’acquisition du salaire minimum à 1400

La rémunération sociale de tous les chômeurs, sans conditions

La création des postes dans l’Education, la Santé et les services sociales.

L’amplification de la liberté sociale et civile, avec l’élargissement de l’asile dans les écoles et les établissements publiques, en constitue aussi une revendication centrale. Cette requête se réalise aujourd’hui par le moyen des occupations des Mairies, des médias, des bureaux de la GSEE etc . La liberté civile est aussi en lien étroit avec l’abrogation de l’état policier. Plus précisément, nous exigeons :

La libération immédiate des inculpés

L’abrogation des toutes les forces de répression

Le désarmement des forces policières

La destruction des caméras de surveillance et la dissolution de la sécurité et de la police secrète

Nous voulons une société solidaire ouverte à caractère humain, sans exclusions. Nous exigeons la légalisation de tous les immigrés et l’obtention de la nationalité pour leurs enfants.

Liberté signifie savoir libre. Le savoir, la santé, le domicile, la sécurité sociale ne sont pas des produits, mais des biens sociaux. Nous exigeons qu’ils soient généraux et publiques.

Aujourd’hui, les caniveaux de la répression qui commencent aux prisons et vont jusqu’à la place de la Constitution (décorée pour Noel), débordent le fleuve de la rage qui conduit aux océans de la Liberté. Celui qui ne nage pas se noie dans sa misère. Tout le monde à la rue. Lutte, Assemblées ouvertes, Autogestion. Le soleil de demain se lève aujourd’hui.


Lieu Autonome

Ζωοδόχου πηγής 95-97& Ισαύρων

autonomo_steki@yahoo.gr

 

 

Κι όμως η σφαίρα εξοστρακίστηκε…


Κι όμως η σφαίρα εξοστρακίστηκε πάνω στο σώμα του Αλέξη, σκοτώνοντας στη συνέχεια τις δημακρατικές αυταπάτες μιας ολόκληρης κοινωνίας. Μια κοινωνία που χρόνια τώρα κατάπινε τις εξοστρακίσεις στα σώματα μεταναστών, τα εργατικά «ατυχήματα», τις ζαρντινιέρες, τους τρομονόμους και τις «αυστηρές τιμωρίες» των παραβατών αστυνομικών. Την εν ψυχρώ εκτέλεση του μικρού παιδιού ακολούθησε η μεγαλύτερη εξέγερση που γνώρισε η χώρα εδώ και δεκαετίες. Μία εξέγερση τόσο αναμενόμενη όσο και η δολοφονία που την πυροδότησε.

Οι φλόγες που άναψαν στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, τα Γιάννενα, τη Λάρισσα, την Κρήτη, την Κέρκυρα, σε όλη τη χώρα, όπου υπάρχουν άνθρωποι ζωντανοί, φώτισαν την ανάγκη του κόσμου να εξωτερικεύσει την οργή του και να διεκδικήσει τη ζωή που του κλέβουν.

Γίναμε κοινωνοί τα τελευταία χρόνια της πιο άγριας καπιταλιστικής λεηλασίας. Στη χώρα μας ,όπως τον υπόλοιπο κόσμο, κάθε κοινωνικό αγαθό ,κερδισμένο με αγώνες αιώνων, ξεπουλήθηκε στο βωμό του κέρδους μιας οικονομικής ολιγαρχίας.

Πιο συγκεκριμένα στη χώρα μας:

Διοργανώθηκε μία Ολυμπιάδα ντοπαρισμένων υβριδικών ανθρώπων, χτίζοντας άχρηστα στη συνέχεια αθλητικά μεγαθήρια, αγοράζοντας νέα συστήματα παρακολούθησης, νέα όπλα καταστολής, χρεώνοντας το λογαριασμό του πάρτι της Γιάννας, του Μπόμπολα και του Καλατράβα στους φαρολογούμενους.

Αφέθηκε στην τύχη της η δημόσια Υγεία, με ελάχιστους διορισμούς σε νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό, με νοσοκομεία ετοιμόρροπα που τους περικόπτουν τα κονδύλια λειτουργίας, την ίδια ώρα που οι φαρμακευτικές εταιρείες θησαυρίζουν μέσω ιατρών-φαρμακευτικών πρακτόρων, το κράτος τζογάρει με τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, ενώ το πανάκριβο Αττικό Νοσοκομείο παραμένει αστελέχωτο και πάει για κλείσιμο.

Υποβαθμίστηκε με κάθε τρόπο η στοιχειώδης δημόσια (και καθόλου δωρεάν) Παιδεία, σε όλες τις βαθμίδες. Ακατάλληλα σχολικά κτίρια, έλλειψη καθηγητών σε πολλές περιοχές, αντιδραστικά σχολικά προγράμματα και μαθήματα. Στα παραπάνω προστίθεται η απαξίωση του εκπαιδευτικού που πρώτα τον τσακίζουν με ωρομισθίες, συνεχείς μεταθέσεις σε προσωρινές θέσεις και στην συνέχεια τον περνούν από τις συμπληγάδες του ΑΣΕΠ για να τον παραδόσουν ασπόνδυλο και εξευτελισμένο να διδάξει τη νεολαία.

Αντίστοιχη κατάσταση επικρατεί και στα πανεπιστήμια που αρχικά τα υποχρεώσανε να ψάχουν χρηματοδότηση μέσω εμπορικών και κατασκευασμένων ερευνών και τώρα πάνε να τα αντικαταστήσουν με ιδιωτικά σούπερ μάρκετ τίτλων ανεργίας

Η ίδια εικόνα ξεπουλήματος κάθε κοινωνικού αγαθού επικρατεί στις μεταφορές, τις τηλεπικοινωνίες, τα δάση και τις ακτές.

Την ίδια στιγμή οι Βουλγαρακηδοναστασιάδηδες παίζουν μπάλα με πεντάδες εκατομμυρίων, ο Μαγγίνας ανοίγει αναψυκτήρια οριεντάλ, ενώ οι μισθοί παραμένουν παγωμένοι εδώ και χρόνια, η ανεργία αυξάνεται ,όσοι δουλεύουν ανασφάλιστοι για 700 ευρώ θεωρούνται προνομιούχοι και όλες οι εργατικές διεκδικήσεις κρίνονται παράνομες και καταχρηστικές από δικαστές υπεράνω νόμου.

Βέβαια δουλειές υπάρχουν ακόμα: όποιος θέλει μπορεί να γίνει Ειδικός Φρουρός, ΜΑΤας, ρουφιάνος, ασφαλίτης, παπαγαλάκι-πρετεντεράκι, ζαρντινιέρα, μεμονωμένο περιστατικό. Οι συνθήκες που προαναφέραμε απαιτούν ένα μηχανισμό καταστολής σε διαρκή ανάπτυξη και επαγρύπνηση.

Τουλάχιστον έχουμε Δημοκρατία. Το αποδεικνύουν το Κυνοβούλιο και οι 300 του ή οι 151-149 αν προτιμάτε. Οι 151 ακλόνητοι βολευτές (που αντιστοιχούν στο 41% επί του 70% των εγκύρων, αφαιρουμένου του 10% των λευκών, δηλαδή στο 25% όσων ψήφισαν) και οι 149 που βαρούν παλαμάκια με την ενδόμυχη σκέψη να σκοντάψουν στο χορό τους οι πρώτοι για να έρθει η σειρά τους να βγουν στην πίστα.

Σήμερα έφτασε ο κόσμος στο χτένι και συνειδητοποίησε ότι έχει να χάσει μόνο την μιζέρια του. Και αποφάσισε να την χάσει, ξεμπλέκοντας τις μικροοαστικές φοβίες του από τις πραγματικές του ανάγκες. Ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας πέρασε έτσι από την μεριά της εξέγερσης. Μία εξέγερση που έχει τα δακρυσμένα μάτια των εφήβων που έχασαν το συμμαθητή και φίλο τους και τα σφιγμένα χείλη της οργής και της αποφασιστικότητας.

Φτάσαμε λοιπόν στο αναπόφευκτο της σημερινής εξέγερσης. Μιά εξέγερση μαθητική, εργατική, της νεολαίας, των αριστερών, των αναρχικών και όλων όσοι αντιστέκονται. Μια εξέγερση που με βάση τα αστικά ΜΜΕ έχει συντριπτική λαϊκή αποδοχή.

Το μεγαλύτερο ερώτημα σήμερα δεν είναι για τις αιτίες αλλά για το που μπορεί να οδηγήσει η σημερινή εξέγερση. Ζούμε όμως μέσα στην εξέγερση, κι αν ακόμα υπάρξει η «επιστροφή στην κανονικότητα», αυτή θα είναι μια κανονικότητα σημαδεμένη από την εξέγερση. Κι αυτό κάνει τις εξεγέρσεις εκ των πραγμάτων νικηφόρες. Ο Μάης του 68 συνέχιζε να επηρρεάζει και να αλλάζει τον κόσμο ακόμα και όταν η γενιά που πρωταγωνίστησε άλλαξε το αμπέχωνο με το κουστούμι της εξουσίας.

Μία εξέγερση ορίζεται επίσης από το συναπάντημα παράλληλων κόσμων. Αν το ρυθμό τον δίνουν σήμερα οι μαθητές, τα λόγια του τραγουδιού τα υφαίνουν οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, ντόπιοι και μετανάστες, που από την πρώτη μέρα δημιούργησαν κέντρα αγώνα και μορφές αυτοοργανωμένης παρέμβασης, οι φοιτητές που ξανανοίγουν συνολικά το ζήτημα της Παιδείας, οι κάτοικοι των γειτονιών που παλεύουν για ανθρώπινες συνθήκες ζωής μέσα στην πόλη, τα τοπικά οικολογικά κινήματα στην επαρχία κ.λ.π..

Αν κάτι σφραγίζει τη σημερινή εξέγερση είναι η συνολική απόρριψη του πολιτικού συστήματος. Η λογική της αντιπροσώπευσης και της ανάθεσης των ζωών μας στην κάστα των 300 δε βρίσκει υποστηρικτές στον κόσμο των δρόμων που έχει ήδη υλοποιήσει την πρώτη κατάκτηση, την αυτοοργάνωση της δράσης. Επομένως το ζήτημα της παραίτησης της κυβέρνησης αποτελεί μία ηθική αλλά όχι ουσιαστική νίκη που θα βασίζεται στις εσωτερικές διαμάχες και αντιφάσεις του συστήματος.

Σήμερα ήρθε η ώρα να διευρυνθούν οι κοινωνικές κατακτήσεις. Μία τέτοια κατάκτηση θα είναι η ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής. Να χαλάσουμε το νέο γλέντι των τραπεζών με τα 28 δις € από τις πλάτες μας. Αφού λοιπόν υπάρχουν λεφτά απαιτούμε να διατεθούν για.

· Εξασφάλιση ελάχιστου μισθού στα 1400€

· Κοινωνικό μισθό σε όλους τους ανέργους, χωρίς όρους και προϋποθέσεις

· Μαζικούς διορισμούς στην Παιδεία, την Υγεία, τις κοινωνικές υπηρεσίες.

Κυρίαρχο αίτημα είναι επίσης η διεύρυνση της κοινωνικής και πολιτικής ελευθερίας με επέκταση του ασύλου σε σχολεία και δημόσια κτίρια. Το αίτημα αυτό πραγματώνεται σήμερα μέσα από τις καταλήψεις Δημαρχείων, ΜΜΕ, των γραφείων της ΓΣΕΕ κλπ. Η πολιτική ελευθερία σχετίζεται επίσης άμεσα με την κατάργηση του αστυνομικού κράτους. Πιο συγκεκριμένα απαιτούμε:

· Άμεση απελευθέρωση όλων των συλληφθέντων

· Κατάργηση των δυνάμεων καταστολής (ΜΑΤ, ΟΠΚΕ, ΕΚΑΜ, Ζ, ειδικοί φρουροί)

· Κατάργηση οπλοφορίας των αστυνομικών

· Καταστροφή των καμερών παρακολούθησης και διάλυση της ασφάλειας και της μυστικής αστυνομίας

Θέλουμε μια ανοικτή κοινωνία αλληλεγγύης με ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα, χωρίς αποκλεισμούς. Απαιτούμε την νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και ιθαγένεια στα παιδιά τους.

Ελευθερία σημαίνει ελεύθερη γνώση. Η γνώση, η υγεία, η στέγη και η ασφάλιση δεν είναι εμπορεύματα αλλά κοινωνικά αγαθά. Απαιτούμε να είναι καθολικά και δημόσια.

Σήμερα τα λούκια της καταπίεσης, που ξεκινούν από τις φυλακές και φτάνουν μέχρι το «χριστουγεννιάτικο» Σύνταγμα, ξεχειλίζουν το ποτάμι της οργής που οδηγεί στους ωκεανούς της Ελευθερίας. Όποιος δεν κολυμπά πνίγεται στη μιζέρια του. Όλοι στο Δρόμο. Αγώνας, Ανοικτές Συνελεύσεις, Αυτοοργάνωση. Το Αύριο χαράζει απόψε!

Αυτόνομο Στέκι

Ζωοδόχου πηγής 95-97 & Ισαύρων

autonomo_steki@yahoo.gr


Je te dis, il n’y a pas de provocateurs, tout continue – Aftonomo Steki (gr-fr)

janvier 6, 2009

Je te dis, il n’y a pas de provocateurs (pensais-je avoir le dernier dans les bras ?)

 

Qu’est-ce qui a donc mis tout d’un coup toute la Grèce sens dessus dessous et attiré les fumées de la révolte non seulement dans les rues d’Athènes mais dans le pays tout entier ?

Le meurtre de sang froid d’Alexandros, c’est ce qui a fait détonner la grenade de la révolte juvénile (M Damanakis l’a dit par ailleurs…) contre d’abord et avant tout la barbarie policière et l’Etat policier – « l’Etat c’est vous », K. Mitsotakis l’a proclamé à maintes reprises !!! Il aura fallu qu’un jeune de la classe moyenne de 15 ans soit assassiné pour que l’on découvre la brutalité policière de tous les meurtres aux frontières du pays et rue P. Rallis ; les tortures dans les commissariats ; les viols et le trafic de femmes ; les humiliations ; les ricochets au hasard ; les immigrés entassés dans les cachots ; les pogroms dans les campements de Gitans ; les attaques inhumaines des M.A.T. [] sur les grévistes et les manifestants… Il aura fallu qu’Alexandros Grigoropoulos soit assassiné pour qu’une large partie de la société arrête de considérer que la brutalité policière et l’Etat policier qu’elle représente est simplement l’affaire de « l’autre », le différent, le détenu, l’immigré, l’anarchiste, le gréviste, « l’exception »… La tolérance à la brutalité policière a volé en éclats au moment où la balle de l’agent des forces spéciales de la police a touché le miroir social de notre réflexion à nous tous. Cette révolte avec le fracas des vitres brisées a fait ressurgir de nombreuses questions qui vont du chômage, la nullité du système d’éducation et les multiples exclusions sociales à la vanité du modèle consumériste, l’absence de structures sociales et collectives, l’individualisation et la carence de sens de sa vie en général ; c’est-à-dire autant d’aspects particuliers d’un système nommé Capitalisme.

Il est néanmoins un fil rouge qui relie toutes les couches de la jeunesse, si différentes les unes des autres et qui se sont retrouvées dans les rues et devant les commissariats la pierre, et même le cocktail Molotov (« à quoi bon le cacher ? » []) à la main. De Zefyri à Filothei, d’Aigaleo à Moschato et de Chania à Xanthi [], c’est la brutalité policière, l’Etat policier dans tous ses aspects autoritaires et oppressifs qui a été la cible de la colère de milliers de jeunes gens. Nous ne voulons pas faire d’analyse « sociologique » de la révolte et ses acteurs. Peut-être que cela revient à tous ceux qui ont l’intention — d’interpréter et récupérer la révolte avant qu’elle ne soit menaçante pour les maîtres du monde. Le regard que nous portons sur les événements est celui de notre engagement et participation et notre place est là où la pierre se lance. C’est-à-dire du côté de la révolte. De dizaines de milliers de jeunes et pas seulement, se sont retrouvés et se retrouvent encore dans les rues d’Athènes et d’autres villes du pays. On manifeste énergiquement et prend part, à sa façon, aux affrontements avec les forces de l’ordre. On jette des coups de pierre et des cocktails Molotov ; on fait des barricades ; on s’en prend aux banques ; on assiège les Commissariats ; on applaudit tous ceux-là ; on ne se disperse pas si l’on se fait attaquer par les M.AT. ; on sait endurer les nuages des gaz lacrymogènes ; on décrie et repousse des escadrons entiers de M.A.T. au moyen de nos voix et nos mains ; on occupe les facs, les écoles, les mairies, les radios, la G.S.S.E. [] …on se bouche les oreilles devants les larmes de crocodile des medias et les appels au bon fonctionnement du marché. Et comme c’est normal, dans l’ivresse de la révolte on a même cassé un petit commerce, on a mis le feu sans raison apparente. Et pour les plus désespérés – quelle honte… – on a même fait du pillage. Et ça, même si ça fait bien moins de dégâts que les inondations de maisons et de sous-sols à cause des pluies, et parce que ça a justement remis en cause les rapports de propriété, c’est très mauvais ça…pire que les incendies qui ont ravagé la moitié de la Grèce.

En d’autres termes, il s’est passé tout ce que l’on connaît dans toute révolte, de la Commune de Paris aux damnés des banlieues parisiennes et de la Guerre Civile Espagnole à l’insurrection de l’Ecole Polytechnique de 1973 (outre Damanakis et K. Laliotis, il y avait alors aussi des barricades et incendies de bâtiments publics, sans oublier, bien entendu, les 300 provocateurs dixit le no. 8 du journal du syndicat étudiant des Jeunesses Communistes []). D’aucuns se sont précipités à traiter la révolte « d’élève le matin et pute le soir » : le matin manifestent les élèves et notre jeunesse en colère de manière « pacifique », même si l’on s’en prend à bon nombre de Commissariats à coup de pierres et l’on affronte les M.AT. Le soir manifestent, mieux « mettent le feu », « détruisent », « pillent », les « encagoulés », les « connus-inconnus », les « agents de services secrets étrangers ». Qu’importe s’il y a beaucoup de raisons bien compréhensibles à cela : nombreux sont les petits scrutins minables des braves pères de famille. Mais pour quelqu’un de bonne foi et plus particulièrement de gauche qui — voudrait regarder la réalité en face en dehors des préjugés et stéréotypes partisans, il lui aurait suffi d’un peu d’endurance aux produits chimiques et cela aurait valu le coup d’aller faire un tour dans l’Ecole Polytechnique occupée les premiers jours de la révolte, où il aurait pu observer des centaines de jeunes, élèves [] pour la plupart, affronter des heures durant les forces de l’ordre… On a vu la même image dans toutes les villes où la jeunesse s’est retrouvée dans les rues.

D’aucuns se sont précipités pour condamner « la violence d’où qu’elle vienne ». C’est-à-dire condamner à la fois « les outrances et la dérive » de la police hors de ses « prérogatives », et le droit de résistance de la société. Qui condamne, en réalité, « la violence d’où qu’elle vienne » reconnait le monopole étatique de la violence tant que celui-ci ne heurte pas le sentiment commun. On dénie aux acteurs sociaux le droit de se révolter, de s’insurger, car qu’est-ce que l’insurrection et la révolution dans sa phase initiale que de contester le monopole étatique de la violence ? Par conséquent, lorsque des pans de la Gauche condamnent « la violence d’où qu’elle vienne », non seulement on renonce à l’évocation même de la révolution mais réfute de surcroît le droit aux opprimés et exploités à résister et renverser leurs oppresseurs et exploiteurs. D’aucuns se sont précipités à se joindre aux injonctions des medias et du monde politique officiel pour « isoler », « condamner », « marginaliser » et dépolitiser l’action du milieu anarchiste et libertaire. D’autres encore cherchent les « intérêts obscurs », « le plan orchestré » et le « centre coordinateur » à diriger les 300, au maximum 500 « encagoulés ». Lourdement se trompe qui se précipite à faire des déclarations de loyauté. Nous reconnaissons le milieu anarchiste et libertaire comme une mouvance historique du Mouvement Anticapitaliste en général qui a de surcroît non seulement connu ces dernières années un grand afflux d’effectifs et une dissémination dans le pays tout entier mais qui a joué aussi un rôle important dans une série de luttes sociales qui ont marqué la période précédente, du mouvement de défense des espaces publics au Mouvement Etudiant et d’une série de luttes ouvrières au mouvement contre la répression et la terreur d’Etat. Le milieu anarchiste et libertaire n’est point un milieu « invisible » et « plein de mystère », mais au contraire un milieu politique visible à la société avec ses collectifs, publications, lieux de fréquentation et occupations, ses éditions. C’est un milieu politique qui non seulement va à l’affrontement et choisit l’action directe mais qui ne produit pas moins un discours politique et d’élaborations.

D’aucuns se sont précipités à parler de cagoules et d’encagoulés. Ce sont sans doute les mêmes à porter un t-shirt de l’encagoulé sous-commandant Marcos… Non, les amis — et camarades, ce ne sont pas des provocateurs et infiltrés sous la cagoule. Ce sont des insurgés sous la cagoule, tout comme au Chiapas. Quant aux activités des R.G lesquels – avec ou sans cagoule – ne visent que les arrestations, elle n’a jamais manqué dans les mouvements comme dans tout milieu politique en résistance.

TOUT CONTINUE

P.S. Par ce texte, nous ne voulons pas nous poser en commentateur de la révolte mais marquer notre position en son sein.

Espace Autonome

Email : autonomo_steki@yahoo.gr

 

Δεν υπάρχουν προβοκάτορες σου λέω (νόμιζα πως είχα αγκαλιά τον τελευταίο)

Τι να΄ ναι αυτό που ξαφνικά αναστάτωσε όλη την Ελλάδα και έφερε τους καπνούς της εξέγερσης όχι μόνο στους δρόμους της Αθήνας, αλλά όλης της χώρας;

Η εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξανδρου ήταν που απασφάλισε την χειροβομβίδα της  νεολαιίστικης(;) εξέγερσης (το είπε και η Δαμανάκη άλλωστε ) ενάντια πρώτα από όλα στην αστυνομική βαρβαρότητα και το αστυνομικό κράτος- το κράτος είστε εσείς όπως κατά κόρον έχει δηλώσει και ο Κ. Μητσοτάκης!! Έπρεπε να δολοφονηθεί ένας νεαρός 15 χρονών από την μεσαία τάξη, για να γίνει ορατή η αστυνομική βαρβαρότητα των δολοφονιών στα σύνορα και στην Π. Ράλλη, των βασανιστηρίων στα Αστυνομικά Τμήματα, των βιασμών και του τράφικινγκ , των εξευτελισμών, των τυχαίων εκπυρσοκροτήσεων, των στοιβαγμένων στα κρατητήρια μεταναστών, των πογκρόμ στους τσιγγάνικους καταυλισμούς, των βάρβαρων επιθέσεων των ΜΑΤ σε απεργούς και διαδηλωτές…..Έπρεπε να δολοφονηθεί ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, για να πάψει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας να θεωρεί ότι η αστυνομική βαρβαρότητα και το αστυνομικό κράτος που εκπροσωπεί δεν αφορά απλά τον «άλλο», τον διαφορετικό, τον κρατούμενο,  τον μετανάστη, τον αναρχικό, τον απεργό, την  «εξαίρεση»… Η ανοχή μας απέναντι στην αστυνομική βαρβαρότητα θρυμματίστηκε όταν η σφαίρα του ειδικού φρουρού βρήκε τον αντικατοπτρισμό μας στον κοινωνικό καθρέφτη.

Υπάρχουν πολλά και διαφορετικά ζητήματα που έφερε στην επιφάνεια- με τον κρότο της σπασμένης τζαμαρίας- αυτή η εξέγερση, από την ανεργία, την κενότητα του εκπαιδευτικού συστήματος και τους πολλαπλούς κοινωνικούς αποκλεισμούς μέχρι την ματαιότητα του καταναλωτικού μοντέλου ζωής, την απουσία συλλογικών κοινωνικών δομών, την εξατομίκευση και την απουσία νοήματος στην συνολικότερη ζωή μας, δηλαδή επιμέρους πλευρές του συστήματος που ονομάζεται Καπιταλισμός. Υπάρχει όμως ένα κόκκινο νήμα που διαπερνάει αυτά τα τόσο διαφορετικά στρώματα νεολαίας που βρέθηκαν στους δρόμους και μπροστά από τα αστυνομικά τμήματα με την πέτρα, ακόμα και με τη μολότοφ («γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;») στο χέρι. Από το Ζεφύρι μέχρι την Φιλοθέη, από το Αιγάλεω μέχρι το Μοσχάτο και από τα Χανιά μέχρι την Ξάνθη, είναι η αστυνομική βαρβαρότητα, είναι το αστυνομικό κράτος, σε όλες τις αυταρχικές και καταπιεστικές του εκφάνσεις, αυτό που αποτέλεσε το στόχο της οργής χιλιάδων νέων ανθρώπων.

Δεν θέλουμε να κάνουμε «κοινωνιολογική» ανάλυση της εξέγερσης και των υποκειμένων της. Αυτό ίσως αφορά αυτούς που θέλουν να ερμηνεύσουν και αφομοιώσουν την εξέγερση, πριν προλάβει να γίνει επικίνδυνη για τους αφέντες αυτού του κόσμου. Εμείς βλέπουμε τα γεγονότα μέσα από τη συμμετοχή μας σε αυτά και η θέση μας σε αυτά είναι από τη μεριά που φεύγει η πέτρα. Δηλαδή από τη μεριά της εξέγερσης.   

Δεκάδες χιλιάδες νέοι και όχι μόνο, βρέθηκαν και συνεχίζουν να βρίσκονται στους δρόμους της Αθήνας και άλλων πόλεων της χώρας. Διαδηλώνουν δυναμικά και συμμετέχουν με το δικό τους τρόπο στις συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής.  Πετάνε πέτρες και μολότοφ, στήνουν οδοφράγματα, σπάνε τράπεζες και βάζουν φωτιές σε κάδους σκουπιδιών, κατεβάζουν βιτρίνες,  πολιορκούν Αστυνομικά Τμήματα, χειροκροτούν όλους τους παραπάνω, δεν διαλύονται  στις επιθέσεις των ΜΑΤ και αντέχουν τα σύννεφα των δακρυγόνων, κράζουν και απωθούν ολόκληρες διμοιρίες με τις φωνές και τα χέρια, καταλαμβάνουν σχολές, σχολεία, δημαρχεία, ραδιόφωνα,τη ΓΣΕΕ… κλείνουν τα αυτιά τους στα κροκοδείλια δάκρια των ΜΜΕ και στις εκκλήσεις για την ομαλή λειτουργία της αγοράς. Και όπως ήταν φυσικό, μέσα στην παραζάλη της εξέγερσης, σπάσανε και κανένα μικρομάγαζο, βάλανε και καμιά άσκοπη φωτιά. Οι πιο απελπισμένοι- ω! τι ντροπή- κάνανε και πλιάτσικο. Κι αυτό, μολονότι προκάλεσε μικρότερη «ζημιά» από ό,τι συμβαίνει όταν πλημμυρίζουν σπίτια και υπόγεια από τις βροχές, επειδή ακριβώς αμφισβήτησε την ιδιοκτησία, είναι πολύ κακό…πιο κακό και από τις πυρκαγιές που έκαψαν την μισή Ελλάδα. Με άλλα λόγια συνέβη ό,τι συμβαίνει σε κάθε εξέγερση, από την παρισινή κομμούνα μέχρι τους κολασμένους των Παρισινών προαστίων, και από τον Ισπανικό Εμφύλιο μέχρι την εξέγερση του Πολυτεχνείου το ΄73 (εκτός από την Δαμανάκη και το Λαλιώτη είχε και αυτή οδοφράγματα και εμπρησμούς δημόσιων κτηρίων, α! και τριακόσιους προβοκάτορες κατά την Πανσπουδαστική νο 8)

Κάποιοι βιάστηκαν να  χαρακτηρίσουν την εξέγερση «το πρωί μαθήτρια το βράδυ πόρνη»: Το πρωί διαδηλώνουν οι μαθητές και η οργισμένη νεολαία μας «ειρηνικά», παρόλο που επιτίθενται με πέτρες σε πολλά Αστυνομικά Τμήματα και συγκρούονται με τα ΜΑΤ. Το βράδυ διαδηλώνουν ή καλύτερα «καίνε», «καταστρέφουν», «λεηλατούν» οι «κουκουλοφόροι», οι «γνωστοί- άγνωστοι», οι «πράκτορες των ξένων μυστικών υπηρεσιών». Ας είναι, πολλοί και κατανοητοί οι λόγοι: είναι πολλά τα ψηφουλάκια των νοικοκυραίων. Αλλά για όποιον καλοπροαίρετο, και ειδικότερα για όποιον αριστερό, θα ήθελε να δει την πραγματικότητα έξω από προκαταλήψεις και κομματικά στερεότυπα, θα αρκούσε λίγη αντοχή στα χημικά και θα άξιζε να είχε κάνει μια βόλτα στο κατειλημμένο Πολυτεχνείο εκείνες τις πρώτες μέρες της εξέγερσης κι εκεί θα έβλεπε εκατοντάδες νέους, μαθητές στην πλειοψηφία τους να συγκρούονται για ώρες με τις δυνάμεις καταστολής… Η ίδια εικόνα υπήρχε σε όλες τις πόλεις, όπου η νεολαία βρέθηκε στους δρόμους.

Κάποιοι βιάστηκαν να καταδικάσουν «τη βία από όπου και εάν προέρχεται».  Δηλαδή από την μια καταδικάζουν «τις υπερβολές και την εκτροπή» της αστυνομίας από τα «επιχειρησιακά της πλαίσια», κι από την άλλη καταδικάζουν το δικαίωμα της κοινωνίας να αντιστέκεται. Στην ουσία όσοι καταδικάζουν «την βία από όπου και εάν προέρχεται» αναγνωρίζουν το κρατικό μονοπώλιο της βίας, αρκεί αυτό να μην προκαλεί το «κοινό αίσθημα». Αρνούνται το δικαίωμα στα κοινωνικά υποκείμενα να εξεγείρονται, να επαναστατούν, γιατί τι άλλο είναι η εξέγερση και η επανάσταση, στην πρώτη φάση της, από την αμφισβήτηση του κρατικού μονοπωλίου της βίας;

Επομένως, όταν τμήματα της  Αριστεράς καταδικάζουν την «βία από όπου και εάν προέρχεται», όχι μόνο απεμπολούν ακόμα και αυτή την επίκληση της επανάστασης, αλλά επιπλέον αρνούνται  και το δικαίωμα των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευομένων να αντιστέκονται και να ανατρέπουν τους καταπιεστές και τους εκμεταλλευτές τους. 

Κάποιοι βιάστηκαν να εναρμονιστούν με τις προτροπές των ΜΜΕ και του επίσημου πολιτικού κόσμου και να «απομονώσουν», να «καταδικάσουν», να βάλουν στο περιθώριο και να αποπολιτικοποιήσουν την δράση του Αναρχικού/ Αντιεξουσιαστικου χώρου. Άλλοι πάλι ψάχνουν τα «σκοτεινά συμφέροντα», το «οργανωμένο σχέδιο» και το «συντονιστικό κέντρο» που καθοδηγεί τους 300, άντε 500 «κουκουλοφόρους». Πλανώνται πλάνην οικτρά όσοι σπεύδουν να κάνουν δηλώσεις νομιμοφροσύνης. Αναγνωρίζουμε τον Αναρχικό/ Αντιεξουσιαστικό χώρο ως μια ιστορική τάση του γενικότερου Αντικαπιταλιστικού Κινήματος, που μάλιστα τα τελευταία χρόνια όχι μόνο έχει γνωρίσει μια μεγάλη ποσοτική αύξηση και διασπορά σε ολόκληρο τον Ελλαδικό χώρο, αλλά είχε και μια σημαντική συμμετοχή σε μια σειρά από κοινωνικούς αγώνες που σημάδεψαν την προηγούμενη περίοδο. Από το κίνημα υπεράσπισης των δημόσιων χώρων μέχρι το Φοιτητικό Κίνημα, και από μια σειρά εργατικούς αγώνες μέχρι το κίνημα ενάντια στην καταστολή και την κρατική τρομοκρατία. Ο Α/ Α χώρος δεν είναι ένας «αόρατος» και «γεμάτος μυστήριο» χώρος, αντίθετα είναι ένας πολιτικός χώρος ορατός στην κοινωνία, με τις συλλογικότητες του, τα έντυπα του, τα στέκια και τις καταλήψεις του, τις εκδόσεις του. Είναι ένας πολιτικός χώρος που όχι μόνο συγκρούεται και επιλέγει την άμεση δράση, αλλά παράγει επίσης πολιτικό λόγο και επεξεργασίες.

Κάποιοι βιάστηκαν να μιλήσουν για κουκούλες και κουκουλοφόρους. Οι ίδιοι που μπορεί να φοράνε μπλουζάκι με τον κουκουλοφόρο υποδιοικητή Μάρκος….. Όχι φίλοι και σύντροφοι, δεν κρύβονται προβοκάτορες και ασφαλίτες πίσω από τις κουκούλες. Οι εξεγερμένοι κρύβονται πίσω από τις κουκούλες, όπως και στην Τσιάπας. Όσο για την δράση των ασφαλιτών, οι οποίοι- με ή χωρίς κουκούλα- στόχο έχουν τις συλλήψεις, αυτή ήταν πάντα δεδομένη στα κινήματα και σε όσους πολιτικούς χώρους αντιστέκονται.

ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ

Υ/Σ Μ΄ αυτό το κείμενο δεν θέλουμε να πάρουμε θέση σχολιαστή απέναντι στην εξέγερση, αλλά να δώσουμε το στίγμα μας μέσα σ΄ αυτήν.  

 Αυτόνομο Στέκι

autonomo_steki-AT-yahoo.gr