Archive for the ‘Témoignages/Μαρτυρίες’ Category

L’armée de la nouvelle Junte militaire du ‘socialiste’ Georges Papandreou viole l’inviolabilité du domicile et elle envahit sans aucun prétexte les domiciles et bat les résidents (Athènes, 5/5/2010)

mai 10, 2010

—————-

—————-

—————-

—————–

————-

————-

Lire le témoignage (en grec)

Publicités

Take some kittens, put them in a box, and jump on the box (en)

janvier 10, 2009

Vittorio Arrigoni, Gaza, January 9, 2009

Take some kittens, some tender little moggies in a box », said Jamal, a surgeon at the Al Shifa, Gaza’s main hospital, while a nurse actually placed a couple of blood-stained cardboard boxes in front of us. « Seal up the box, then jump on it with all your weight and might, until you feel their little bones crunching, and you hear the last muffled little mew. » I stared at the boxes in astonishment, and the doctor continued: « Try to imagine what would happen after such images were circulated. The righteous outrage of public opinion, the complaints of the animal rights organisations… » The doctors went on in this vein, and I was unable to take my eyes off those boxes, sitting at our feet. « Israel trapped hundreds of civilians inside a school as if in a box, including many children, and then crushed them with all the might of its bombs. What were the world’s reactions? Almost nothing. We would have been better off as animals rather than Palestinians, we would have been more protected. »

At this point the doctor leans towards one of the boxes, and takes its lid off in front of me. Inside it are the amputated limbs, legs and arms, some from the knee down, others with the entire femur attached, amputated from the injured at the Al Fakhura United Nations school in Jabalia, which resulted in more than fifity casualties. Pretending to be taking an urgent call, I took my leave of Jamal, actually rushing to the bathroom to bend over and throw up.

A little earlier I’d been involved in a conversation with Dr. Abdel, an ophtalmologist, regarding the rumours that the Israeli Army had been showering us with non-conventional weapons, forbidden by the Geneva Convention, such as cluster bombs and white phosphorous. The very same that the Tsahal Army used in the last Lebanese war, as well as the US air force in Falluja, still violating international norms. In front of Al Auda hospital we witnessed and filmed white phosphorous bombs being used about five hundred metres from where we were, too far to be absolutely certain there were any civilians underneath the Israeli Apaches, but so terribly close to us all the same.

The Geneva Treaty of 1980 forbids white phosphorous being used directly as a war weapon in civilian areas, allowing it only as a smoke screen or for lighting. There’s no doubt that using this weapon in Gaza, a strip of land concentrating the highest population rate in the world, is a crime all on its own. Doctor Abdel told me that at Al Shifa hospital they don’t have the medical and military competence to say for sure whether the wounds they examined on certain corpses were indeed provoked by white phosphorous bullets.

But on his word, in twenty years on the job he had never seen casualties like those now being carried into the ward. He told me about the traumas to the skull, with the fractures to the vomer bone, the jaw, the cheekbones, tear duct, nasal and palatine bones showed signs of the collision of an immense force against the victim’s face. What he finds inexplicable is the total lack of eyeballs, which ought to leave a trace somewhere within the skull even in case of such a violent impact. Instead, we see Palestinian corpses coming into the hospitals without eyes at all, as if someone had removed them surgically before handing them over to the coroner.

Israel has let us know that we’ve been granted a daily 3-hour truce, from 1:00 to 4:00 PM. These statements from the Israeli military summit are considered by the people of Gaza as having the same reliability as the Hamas leaders’ declarations that they’ve just provoked a massacre of enemy soldiers. Just to be clear on this point, the soldiers of Tel Aviv’s worse enemy are the very same who fight under the Star of David. Yesterday a war ship off the coast of Gaza’s port picked out a large group of alleged guerrilla fighters from the Palestinian Resistance, moving as a united front around Jabalia. They shot their cannons at them. But as it turned out, they were their own fellow soldiers, with the shooting resulting in three being killed and about twenty injured. No one here believes in the truces that Israel declares, and as it happens, today at 2:00 PM Rafah was under attack by the Israeli helicopters. There was also yet another massacre of children in Jabalia: three little sisters aged 2, 4 and 6 from the Abed Rabbu family were slaughtered. Just half an hour earlier in Jabalia, once again the  Red Crescent hospital’s ambulances were under attack. Eva and Alberto, my ISM colleagues were on board that ambulance and managed to film everything, passing those videos and photos on to all the major media.

Hassan was kneecapped, fresh from mourning the death of his friend Araf, a paramedic who was killed two days ago as he came in aid of the injured in Gaza City. They had stopped to pick up the body of a man languishing in agony in the middle of the road, when they were under fire by about ten shots from an Israeli sniper. One bullet hit Hassan in the knee and the ambulance was filled with holes. We’re now at a death toll of 688, in addition to 3,070 injured, 158 dead children and countless missing. Only yesterday, we counted 83 dead, 80 of which were civilians. Thankfully, the death toll on the Israeli side is still only at 4.

Travelling towards Al Quds hospital, where I’ll be working all night on the ambulances, as I raced along on board one of the very few fearless taxis left, zig-zagging to avoid the bombs, on the corner of one street I saw a group of dirty street urchins with tattered clothes, looking exactly like the « sciuscià » kids of the Italian afterwar period. They threw stones towards the sky with slingshots, at far away and unapproachable enemy who was toying with their lives. This is a crazy metaphor, which could serve as a snapshot of the absurdity of this time and place.

Stay human

Vittorio Arrigoni

Vidéo de tentative d’arrestation… d’une grande-mère ! (gr-fr)

janvier 9, 2009

Cet après-midi (le 09/01/09) à Athènes : la grande manifestation commémorant l’assassinat du professeur Nikos Temponeras en 1991 est attaquée avec une extrême violence par la police anti-émeutes. Un groupe de manifestants composé de syndicalistes, enseignants et avocats est violemment pris à part à l’entrée d’un immeuble de la rue Asklipiou. Aux demandes insistantes des avocats de libérer le passage, des policiers encagoulés et sans signes distinctifs répondent par des jets de lacrymogènes et des insultes sexistes. À un moment donné, ils décident d’arrêter sans raison une femme âgée qui se trouve là par hasard (les braves!) : ils l’arrachent du groupe, il la trainent par terre et la laissent presque inanimée sur la chaussée.

C’est la fin de la nouvelle mythologie grecque qui veut de « casseurs fous » s’opposant à de « pauvres policiers surmenés ».

À Athènes, tout citoyen court désormais le risque d’une arrestation arbitraire ; tout citoyen est suspect !

Faites circuler le lien : il y a fort à parier qu’aucune agence de presse officielle ne reprendra l’information !

La vidéo sur le site de tvxs.gr

Δείτε στο βίντεο τη συμπεριφορά των ΜΑΤ στην οδό Ασκληπιού την 9η Γενάρη 2009. Μεταξύ άλλων, συνέλαβαν και μια περαστική ηλικιωμένη γυναίκα, αφού πρώτα τη χτύπησαν και την έριξαν στο έδαφος με αποτέλεσμα να χάσει τις αισθήσεις τις.


Témoignage d’un arrêté à la manifestation du 12/12/2008 à Paris / Μαρτυρία συλληφθέντα στο Παρίσι (fr-gr)

décembre 22, 2008

pc120060

Je me suis permis de censurer les noms et la description de la manif’, afin que ce message ne puisse être utilisé contre nos camarades.

« Mesdames, Messieurs,

Je me présente, xxxxxxxxx, xx ans, jétais effectivement présent lors de la manifestation du vendredi 12 décembre 2008 face au Consulat de Grèce (16 ème arrondissement), à partir de 17h30. Nous avons effectivement décidé de suivre l’appel de toute la gauche en ce qui concerne la solidarité avec la mort du jeune Grec qui a ainsi eu lieu le vendredi 05 décembre 2008 en Grèce assassiné par la police. La gauche Française lance alors un appel à la solidarité, je rejoins ce mouvement, tout se passe comme il le faut au début, nous nous mettons effectivement à scander de nombreux slogans, puis nous sommes assez vite rejoins par des camions de police d’un côté et des camions de Gendarmerie Nationale et de C.R.S de l’autre côté. Je décide alors au début de courir et de me mettre dans un magasin pendant au moins 10 minutes, puis commence à ressortir. Je vois en face de moi d’un côté un cordon de 22 C.R.S prêts à me bondir dessus, et de l’autre des policiers en civils qui tabassent une personne, voulant m’interposer avec des amis à moi, mon amie se fait faire une clé de bras par ce policier en civil, qui me dit ensuite dans ces mots cruels: « JE VAIS TE GOBER LES YEUX »… Puis n’ayant rien à me reprocher je me mets face au cordon de C.R.S., un d’eux commence à m’insulter avec dans la main droite une gazeuse, et dans l’autre le bâton et continue à m’insulter et croit certainement que je lui réponde, ce que je ne fais pas bien sur… Effectivement, on verra qu’avec la presse de mon côté, le C.R.S. ne fait que parler et n’agit en aucun cas… Puis après la dispersion, pensant que tout le monde était parti, je traverse le trottoir pour aller en face avec mes amis et une copine que j’aie connu sur la manifestation, aussi en voulant rentrer chez moi, je me fais interpeller par les Gendarmes.
Les Gendarmes nous entourent la copine et moi, nous demandent de nous arrêter alors qu’ils sont à peu près 6 ou 8 gendarmes sur deux personnes. Je demande alors à mes deux amis de courir pour aller chercher la presse qui était encore en face… Ils reviennent donc avec plusieurs médias dont l’Agence France Presse à qui je permets ainsi de filmer notre arrestation… Nous arrivons donc dans un camion (qui sert normalement pour les sans papiers) de police et sommes directement conduits au Commissariat de Invalides (7ème arrondissement), où nous sommes directement placés en garde à vue sans passer par le Contrôle d’Identité (qui aurait du durer 4 heures). Nous sommes un total de 6 personnes à être arrêtés dans ce commissariat. Pendant les premières heures de garde à vue nous sommes mis dessous pour: « VIOLENCE ENVERS UNE PERSONNE DE LA FONCTION PUBLIQUE, ENTRAVE A LA CIRCULATION SUR UNE VOIE PUBLIQUE ET POUR MOI JETS DE PROJECTILE SUR UNE FONCTIONNAIRE DE POLICE »… Au moment d’arriver au bureau de l’inspecteur, je commence à nier tout ceci mais surtout à dire tout de suite précisément et clairement que je suis innocent du début à la fin. Puis je suis remis en cellule, pendant ce temps, la copine ne pouvant pas se mettre dans la même cellule que nous, elle reste assisse sur le banc à l’entrée du commissariat pendant un peu plus de 30 heures. Une seconde fois, je vais dans le bureau mais cette fois ci pour faire valoir mes empreintes de mes mains, et des photos de mon profil afin de mieux me repérer plus tard. Puis, juste après, je retourne dans le bureau d’un autre policier à qui je redis la même chose, en rajoutant que je désire ainsi être confronté au policier qui dit que j’ai lancé un projectile sur la police et me demande si ils peuvent ainsi prendre mon A.D.N., ce que je refuse (tout en sachant que je risque 1 an de prison ferme et 15.000 euros d’amende), et je continue toujours à dire que je suis innocent. Les repas sont assez froids, ce sont sont soit des « boeufs carottes » soit un autre plat mais je ne sais plus. Au bout de mes premières 24 heures, je sors et vais pour signer de nouveau ma seconde garde à vue de 24 heures encore… Je me recouche et ensuite suis encore réveillé par un autre inspecteur à qui je redis encore et encore et toujours la même chose. Le problème est que cet inspecteur est un peu bizarre, car celui ci veut et souhaite ainsi que je lui avoue tout ce que je n’ai jamais fait, donc je continue… Je retourne encore dans un autre bureau, qui celui ci allait être pour moi enfin la fin, ce qui n’est pas le cas, car nous sommes tous déférés au Parquet de Paris. Or, nous avons su plus tard que pour nous diriger au Parquet de Paris soit aller à Cité (75004), nous avons mobilisé 2 commandants, un commissaire, une caserne de C.R.S et des motards. Voilà exactement nous étions dirigés: 2 motards étaient devant, puis deux voitures de police, le premier camion avec trois prisonniers, le notre, deux autres voitures derrière et pour terminer deux motards. J’ai aussi oublié les fouilles, nous avons été au total fouillées 3 fois. J’ai aussi oublié que nous avions été soutenus par des gens à l’extérieur et que nous voulions les remercier aussi bien pour le Commissariat que le TGI de Paris où des gens sont venus nous soutenir. Au moment d’arriver au dépôt, nous allons déjà dans une moyenne salle où nous mangeons et où nous attendons pour aller en cellule. Puis nous sommes tous séparés et allons en cellule (où nous sommes 6/ cellule)… Puis, le matin, nous voyons une assistante sociale, en la voyant je craque, je me mets à pleurer car vivre autant de temps enfermé, je ne pouvais plus. Celle ci me pose des questions et me demande si elle doit ou peut appeler quelqu’un pour moi, je lui nomme donc un ami. Puis, après cela, nous sommes encore fouillés juste avant d’aller devant le bureau du Procureur de la République qui décide ainsi de tout. Je passe devant celle ci qui me dit que nous passons tous les six en COMPARUTION IMMEDIATE. Puis nous retournons en cellule, avant d’être jugé, nous devons voir l’avocat (soit le notre, soit un commis d’office). Mon avocat n’étant pas là, je vois une avocate commise d’office qui me dit ainsi de refuser la comparution immédiate afin que je puisse ainsi me défendre et mieux préparer mon dossier, ce que j’ai d’ailleurs fait. Puis juste avant d’y aller, des autres prisonniers nous avaient bien précisé qu’il y avait bien des gens pour nous… Enfin, nous entrons dans le box des coupables tous les six, où bien évidemment Madame le Juge dévoile la vie privée de tout le monde mais bon, puis c’est au tour de Madame le Procureur de la République à faire son plaidoyer et qui demande ainsi au départ un contrôle judiciaire, une interdiction de circuler sur Paris pour les gens qui vivent en banlieue et une interdiction de se recontacter jusqu’au jugement suivant… Le réquisitoire tombe et nous avons juste une question de s’abstenir de paraître dans le 08 ème arrondissement de Paris et de s’abstenir d’entrer en relation de quelque façon que ce soit, de recevoir, de rencontrer avec les cos- prévenus Nous sommes donc enfin libre, mais seront jugés un autre jour…

NOUS AVONS AINSI BESOIN DE PREUVES, D’UN NOMBRE DE COMITÉ DE SOUTIEN PAR RAPPORT À CETTE AFFAIRE, CAR AYANT AUSSI REFUSÉ DE PRENDRE L’ADN SUR MOI MÊME, VOICI DONC L’AVIS RÉCU AVIS DE PLACEMENT SOUS CONTRÔLE JUDICIAIRE VOICI LA QUALIFICATION SUIVANTE : VIOLENCE SUR UNE PERSONNE DEPOSITAIRE DE L’AUTORITÉ PUBLIQUE SANS INCAPACITÉ, ENTRAVE À LA CIRCULATION SUR UNE VOIE PUBLIQUE, REFUS DE SE SOUMETTRE AU PRÉLEVEMENT BIOLOGIQUE DESTINÉ A L’IDENTIFICATION DE SON EMPREINTE GÉNÉTIQUE PAR PERSONNE SOUPCONNÉE DE CRIME OU DÉLIT. NOUS SOMMES DONC CONVOQUÉS AU TRIBUNAL DE GRANDE INSTANCE DE PARIS 23 ÈME CHAMBRE NOUS DONNONS DONC RENDEZ VOUS À PARTIR DE 13 HEURES AU TGI DE PARIS. VENEZ NOMBREUX AINSI NOUS SOUTENIR. »

 

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ

 

Δεν αναφέρονται ονόματα και δεν γίνεται περιγραφή της κινητοποίησης, για να μην χρησιμοποιηθούν οι πληροφορίες από τις αρχές κατά των συντρόφων μας.

 

Κυρίες, Κύριοι

 

Ονομάζομαι xxxxx, ετών xxxx, βρέθηκα κι εγώ στην πορεία διαμαρτυρίας της Παρασκευής 12 Δεκεμβρίου 2008 μπροστά από την ελληνική πρεσβεία στο 16ο Διαμέρισμα γύρω στις 17.30 το απόγευμα. Αποφασίσαμε να ανταποκριθούμε έμπρακτα στο κάλεσμα των αριστερών δυνάμεων, που οργάνωσαν την κινητοποίηση, και να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στην εξεγερμένη ελληνική νεολαία για τη δολοφονία του 15χρονου Έλληνα μαθητή από την αστυνομία. Η γαλλική αριστερά απευθύνει λοιπόν κάλεσμα αλληλεγγύης, συμμετέχω στην κινητοποίηση, όλα κυλούν κανονικά στην αρχή, φωνάζουμε συνθήματα συμπαράστασης, και σύντομα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με κλούβες της αστυνομίας από την μια μεριά και με κλούβες της χωροφυλακής και των ΜΑΤ από την άλλη. Αποφασίζω λοιπόν να τρέξω και να μπω σε ένα κατάστημα για λίγα λεπτά. Εκείνη τη στιγμή βλέπω κοντά μου μια ομάδα περίπου 22 ανδρών των ΜΑΤ έτοιμους να ορμήσουν πάνω μου, και από την άλλη αστυνομικούς με πολιτικά να δέρνουν ένα άτομο και να θέλουν να με πιάσουν μαζί με φίλους μου, ενώ ένας άλλος αστυνομικός με πολιτικά έχει πιάσει τη φίλη μου και μου φωνάζει με μίσος: ΘΑ ΣΟΥ ΒΓΑΛΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ. Μετά χωρίς να έχει συμβεί τίποτα με βάζουν μπροστά στην ομάδα των ΜΑΤ, ένας από αυτούς αρχίζει να με βρίζει κρατώντας στο δεξί χέρι χημικά και στο άλλο το γκλομπ, ενώ συνεχίζει να με βρίζει, θεωρώντας ότι του ανταπαντώ, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει σε καμία περίπτωση. Βεβαία, επειδή είχα γύρω μου δημοσιογράφους ο ματατζής μόνο με έβριζε και δεν προέβη σε καμία ενέργεια…Μετά τη διάλυση της συγκέντρωσης νομίζοντας πως όλοι έχουν φύγει, προσπάθησα να βρω τους φίλους μου και μια φίλη που γνώρισα στην πορεία και να γυρίσω στο σπίτι μου, αλλά με σταματούν οι αστυνομικοί.

Ενώ ήμασταν μόνο δύο, η φίλη μου κι εγώ, μας περικυκλώνουν γύρω στους 6 με 8 αστυνομικούς. Ζήτησα λοιπόν από τους άλλους φίλους μου να φωνάξουν τους δημοσιογράφους που ήταν ακόμα στον χώρο. Επιστρέφουν με τα κανάλια, μεταξύ των οποίων και το πρακτορείο γαλλικού τύπου που τράβηξε τη σύλληψή μας. Φτάνουμε λοιπόν σε μια κλούβα (που προορίζεται κυρίως για τους παράνομους μετανάστες, χωρίς χαρτιά) της αστυνομίας και μας οδηγούν στο αστυνομικό τμήμα στο 7ο διαμέρισμα  (invalides) οπού και βρισκόμαστε υπό κράτηση χωρίς να περάσουμε για εξακρίβωση στοιχείων (που θα έπρεπε να διαρκέσει κανονικά γύρω στις 4 ώρες). Είμαστε συνολικά 6 όσοι συλληφθήκαμε μέσα στο τμήμα. Μας είχαν υπό κράτηση για ΒΙΑΙΟΠΡΑΓΙΕΣ ΚΑΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΑΡΧΗΣ. ΠΑΡΑΚΩΛΥΣΗ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΡΙΨΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ ΣΕ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ. Μόλις μας μεταφέρουν στον αστυνομικό, που κάνει την ανάκριση, αρχίζω να αρνούμαι τις κατηγορίες και επιμένω ότι είμαι αθώος. Με μεταφέρουν και πάλι στο κρατητήριο, η κοπέλα όμως που συνελήφθη δεν μπορούσε να είναι στο ίδιο κελί με εμάς και την βάλανε να καθήσει πάνω από 30 ώρες σε ένα πάγκο στην είσοδο του τμήματος. Με πάνε για δεύτερη φορά στον ανακριτικό υπάλληλο, αυτή τη φορά για να μου πάρουν αποτυπώματα και να με φωτογραφίσουν, για να έχουν τα στοιχεία μου για αργότερα. Αμέσως μετά με πάνε στο γραφείο ενός άλλου αστυνομικού στον οποίο λέω και πάλι ότι είμαι αθώος και ζητάω να δω τον αστυνομικό που ισχυρίζεται ότι του πέταξα κάποιο αντικείμενο. Ο αστυνομικός με ρωτάει αν μπορούν να πάρουν δείγμα από το DNA μου, κάτι το οποίο αρνούμαι (παρότι ξέρω ότι κινδυνεύω με ποινή φυλάκισης ενός έτους και με πρόστιμο 1500 ευρώ), ενώ συνεχίζω να λέω ότι είμαι αθώος. Τα γεύματα είναι αρκετά κρύα, είναι είτε χοιρινό καρότο είτε κάτι άλλο, αλλά πια δε θυμάμαι. Μετά τις πρώτες 24 ώρες βγαίνω για να υπογράψω τα χαρτιά που αφορούν την εκ νέου κράτηση μου για άλλες 24 ώρες. Πέφτω πάλι να κοιμηθώ αλλά με ξυπνά άλλος αστυνομικός για ανάκριση στον οποίο επαναλαμβάνω συνέχεια το ίδιο πράγμα. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή τη φορά ο αστυνομικός είναι λίγο περίεργος γιατί θέλει να με κάνει να ομολογήσω όλα όσα δεν έκανα ποτέ, και εγώ συνεχίζω να αρνούμαι τα πάντα. Με πάνε σε ένα άλλο γραφείο, ελπίζοντας να είναι για μένα το τελευταίο, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει, γιατί μας οδηγούν όλους στον εισαγγελέα. Ενώ, εκ των υστέρων μάθαμε ότι για να μας πάνε στον εισαγγελέα μας συνόδευσαν 2 αξιωματικοί, 1 διευθυντής της αστυνομίας,  μια διμοιρία των ΜΑΤ και ζητάδες. Μπροστά ήταν δύο ζητάδες, μετά δυο αυτοκίνητα της αστυνομίας, η πρώτη κλούβα με τρεις κρατούμενους, η δική μας, δυο αυτοκίνητα της αστυνομίας και στο τέλος δυο ζητάδες. Συνολικά μας έκαναν σωματικό έλεγχο 3 φορές. Επίσης ξέχασα να αναφερθώ στον κόσμο που ήρθε να μας συμπαρασταθεί και θέλω να τους ευχαριστήσω γιατί ήταν παρόντες τόσο στο τμήμα όσο και στο Πλημμελειοδικείο.

Το πρωί, αφού περάσαμε τη νύχτα στο κρατητήριο, μας είδε η κοινωνική λειτουργός, ξέσπασα, άρχισα να κλαίω, δεν μπορούσα πλέον τόσες ώρες στο κρατητήριο. Εκείνη αρχίζει τις ερωτήσεις και με ρωτά αν μπορεί να ενημερώσει κάποιον δικό μου, ζητάω λοιπόν να ενημερωθεί ένας φίλος μου. Μετά, πριν εμφανιστούμε στον εισαγγελέα μας υποβάλλουν σε νέο σωματικό έλεγχο και μας λένε ότι πάμε για άμεση εμφάνιση στο ακροατήριο. Μετά γυρίζουμε στο κελί, πριν τη δίκη πρέπει να δούμε κάποιον δικηγόρο. Ο δικηγόρος μου δεν ήταν εκεί. Συμβουλεύτηκα μια δικηγόρο διορισμένη από το δικαστήριο, η οποία με συμβούλεψε να ζητήσω αναβολή για να προετοιμάσω την υπεράσπισή μου, όπως και έκανα. Πριν φτάσω εκεί οι άλλοι κρατούμενοι μας πληροφόρησαν ότι ήδη είχε μαζευτεί πολύς κόσμος για εμάς…Στο τέλος μας οδηγούν στο εδώλιο του κατηγορουμένου στο ακροατήριο, όπου η κυρία δικαστής αποκαλύπτει στοιχεία της ιδιωτικής ζωής όλων μας και στη συνέχεια η κυρία εισαγγελέας παίρνει το λόγο και ζητά να βρισκόμαστε υπό τον έλεγχο του δικαστηρίου, την απαγόρευση της κυκλοφορίας στο Παρίσι για όσους  από εμάς μένουμε στα προάστια και την απαγόρευση να συναντηθούμε μεταξύ μας μέχρι νεοτέρας…

Το κατηγορητήριο πέφτει και μας ζητείται να μην εμφανιζόμαστε στο 8ο διαμέρισμα και να μην συναντηθούμε με κανένα τρόπο με κάποιον από τους συγκατηγορουμένους μας. Μας αφήνουν λοιπόν ελεύθερους για να δικαστούμε μια άλλη μέρα.

 

ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑΤΙ ΑΦΟΥ ΑΡΝΗΘΗΚΑ ΝΑ ΜΌΥ ΠΑΡΟΥΝ ΔΕΙΓΜΑ DNA ΜΑΣ ΕΘΕΣΑΝ ΥΠΟ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΜΕ ΤIΣ ΑΚΟΛΟΥΘEΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙEΣ: ΒΙΑΙΟΠΡΑΓΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΤHΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΑΡΧΗΣ , ΠΑΡΑΚΩΛΥΣΗ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ, ΑΡΝΗΣΗ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΣΕ ΛΗΨΗ ΓΕΝΕΤΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΥΠΟΠΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΣΗ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ. ΕΧΟΥΜΕ ΚΛΗΘΕΙ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΟΥΜΕ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΠΛΗΜΜΕΛΕΙΟΔΙΚΕΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙΟΥ ΣΤΟ 23 ΤΜΗΜΑ ΔΙΝΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗ 1 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΤΙΣ 19 ΤΟΥ ΓΕΝΑΡΗ .ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕΤΕ.