Je te dis, il n’y a pas de provocateurs, tout continue – Aftonomo Steki (gr-fr)

by

Je te dis, il n’y a pas de provocateurs (pensais-je avoir le dernier dans les bras ?)

 

Qu’est-ce qui a donc mis tout d’un coup toute la Grèce sens dessus dessous et attiré les fumées de la révolte non seulement dans les rues d’Athènes mais dans le pays tout entier ?

Le meurtre de sang froid d’Alexandros, c’est ce qui a fait détonner la grenade de la révolte juvénile (M Damanakis l’a dit par ailleurs…) contre d’abord et avant tout la barbarie policière et l’Etat policier – « l’Etat c’est vous », K. Mitsotakis l’a proclamé à maintes reprises !!! Il aura fallu qu’un jeune de la classe moyenne de 15 ans soit assassiné pour que l’on découvre la brutalité policière de tous les meurtres aux frontières du pays et rue P. Rallis ; les tortures dans les commissariats ; les viols et le trafic de femmes ; les humiliations ; les ricochets au hasard ; les immigrés entassés dans les cachots ; les pogroms dans les campements de Gitans ; les attaques inhumaines des M.A.T. [] sur les grévistes et les manifestants… Il aura fallu qu’Alexandros Grigoropoulos soit assassiné pour qu’une large partie de la société arrête de considérer que la brutalité policière et l’Etat policier qu’elle représente est simplement l’affaire de « l’autre », le différent, le détenu, l’immigré, l’anarchiste, le gréviste, « l’exception »… La tolérance à la brutalité policière a volé en éclats au moment où la balle de l’agent des forces spéciales de la police a touché le miroir social de notre réflexion à nous tous. Cette révolte avec le fracas des vitres brisées a fait ressurgir de nombreuses questions qui vont du chômage, la nullité du système d’éducation et les multiples exclusions sociales à la vanité du modèle consumériste, l’absence de structures sociales et collectives, l’individualisation et la carence de sens de sa vie en général ; c’est-à-dire autant d’aspects particuliers d’un système nommé Capitalisme.

Il est néanmoins un fil rouge qui relie toutes les couches de la jeunesse, si différentes les unes des autres et qui se sont retrouvées dans les rues et devant les commissariats la pierre, et même le cocktail Molotov (« à quoi bon le cacher ? » []) à la main. De Zefyri à Filothei, d’Aigaleo à Moschato et de Chania à Xanthi [], c’est la brutalité policière, l’Etat policier dans tous ses aspects autoritaires et oppressifs qui a été la cible de la colère de milliers de jeunes gens. Nous ne voulons pas faire d’analyse « sociologique » de la révolte et ses acteurs. Peut-être que cela revient à tous ceux qui ont l’intention — d’interpréter et récupérer la révolte avant qu’elle ne soit menaçante pour les maîtres du monde. Le regard que nous portons sur les événements est celui de notre engagement et participation et notre place est là où la pierre se lance. C’est-à-dire du côté de la révolte. De dizaines de milliers de jeunes et pas seulement, se sont retrouvés et se retrouvent encore dans les rues d’Athènes et d’autres villes du pays. On manifeste énergiquement et prend part, à sa façon, aux affrontements avec les forces de l’ordre. On jette des coups de pierre et des cocktails Molotov ; on fait des barricades ; on s’en prend aux banques ; on assiège les Commissariats ; on applaudit tous ceux-là ; on ne se disperse pas si l’on se fait attaquer par les M.AT. ; on sait endurer les nuages des gaz lacrymogènes ; on décrie et repousse des escadrons entiers de M.A.T. au moyen de nos voix et nos mains ; on occupe les facs, les écoles, les mairies, les radios, la G.S.S.E. [] …on se bouche les oreilles devants les larmes de crocodile des medias et les appels au bon fonctionnement du marché. Et comme c’est normal, dans l’ivresse de la révolte on a même cassé un petit commerce, on a mis le feu sans raison apparente. Et pour les plus désespérés – quelle honte… – on a même fait du pillage. Et ça, même si ça fait bien moins de dégâts que les inondations de maisons et de sous-sols à cause des pluies, et parce que ça a justement remis en cause les rapports de propriété, c’est très mauvais ça…pire que les incendies qui ont ravagé la moitié de la Grèce.

En d’autres termes, il s’est passé tout ce que l’on connaît dans toute révolte, de la Commune de Paris aux damnés des banlieues parisiennes et de la Guerre Civile Espagnole à l’insurrection de l’Ecole Polytechnique de 1973 (outre Damanakis et K. Laliotis, il y avait alors aussi des barricades et incendies de bâtiments publics, sans oublier, bien entendu, les 300 provocateurs dixit le no. 8 du journal du syndicat étudiant des Jeunesses Communistes []). D’aucuns se sont précipités à traiter la révolte « d’élève le matin et pute le soir » : le matin manifestent les élèves et notre jeunesse en colère de manière « pacifique », même si l’on s’en prend à bon nombre de Commissariats à coup de pierres et l’on affronte les M.AT. Le soir manifestent, mieux « mettent le feu », « détruisent », « pillent », les « encagoulés », les « connus-inconnus », les « agents de services secrets étrangers ». Qu’importe s’il y a beaucoup de raisons bien compréhensibles à cela : nombreux sont les petits scrutins minables des braves pères de famille. Mais pour quelqu’un de bonne foi et plus particulièrement de gauche qui — voudrait regarder la réalité en face en dehors des préjugés et stéréotypes partisans, il lui aurait suffi d’un peu d’endurance aux produits chimiques et cela aurait valu le coup d’aller faire un tour dans l’Ecole Polytechnique occupée les premiers jours de la révolte, où il aurait pu observer des centaines de jeunes, élèves [] pour la plupart, affronter des heures durant les forces de l’ordre… On a vu la même image dans toutes les villes où la jeunesse s’est retrouvée dans les rues.

D’aucuns se sont précipités pour condamner « la violence d’où qu’elle vienne ». C’est-à-dire condamner à la fois « les outrances et la dérive » de la police hors de ses « prérogatives », et le droit de résistance de la société. Qui condamne, en réalité, « la violence d’où qu’elle vienne » reconnait le monopole étatique de la violence tant que celui-ci ne heurte pas le sentiment commun. On dénie aux acteurs sociaux le droit de se révolter, de s’insurger, car qu’est-ce que l’insurrection et la révolution dans sa phase initiale que de contester le monopole étatique de la violence ? Par conséquent, lorsque des pans de la Gauche condamnent « la violence d’où qu’elle vienne », non seulement on renonce à l’évocation même de la révolution mais réfute de surcroît le droit aux opprimés et exploités à résister et renverser leurs oppresseurs et exploiteurs. D’aucuns se sont précipités à se joindre aux injonctions des medias et du monde politique officiel pour « isoler », « condamner », « marginaliser » et dépolitiser l’action du milieu anarchiste et libertaire. D’autres encore cherchent les « intérêts obscurs », « le plan orchestré » et le « centre coordinateur » à diriger les 300, au maximum 500 « encagoulés ». Lourdement se trompe qui se précipite à faire des déclarations de loyauté. Nous reconnaissons le milieu anarchiste et libertaire comme une mouvance historique du Mouvement Anticapitaliste en général qui a de surcroît non seulement connu ces dernières années un grand afflux d’effectifs et une dissémination dans le pays tout entier mais qui a joué aussi un rôle important dans une série de luttes sociales qui ont marqué la période précédente, du mouvement de défense des espaces publics au Mouvement Etudiant et d’une série de luttes ouvrières au mouvement contre la répression et la terreur d’Etat. Le milieu anarchiste et libertaire n’est point un milieu « invisible » et « plein de mystère », mais au contraire un milieu politique visible à la société avec ses collectifs, publications, lieux de fréquentation et occupations, ses éditions. C’est un milieu politique qui non seulement va à l’affrontement et choisit l’action directe mais qui ne produit pas moins un discours politique et d’élaborations.

D’aucuns se sont précipités à parler de cagoules et d’encagoulés. Ce sont sans doute les mêmes à porter un t-shirt de l’encagoulé sous-commandant Marcos… Non, les amis — et camarades, ce ne sont pas des provocateurs et infiltrés sous la cagoule. Ce sont des insurgés sous la cagoule, tout comme au Chiapas. Quant aux activités des R.G lesquels – avec ou sans cagoule – ne visent que les arrestations, elle n’a jamais manqué dans les mouvements comme dans tout milieu politique en résistance.

TOUT CONTINUE

P.S. Par ce texte, nous ne voulons pas nous poser en commentateur de la révolte mais marquer notre position en son sein.

Espace Autonome

Email : autonomo_steki@yahoo.gr

 

Δεν υπάρχουν προβοκάτορες σου λέω (νόμιζα πως είχα αγκαλιά τον τελευταίο)

Τι να΄ ναι αυτό που ξαφνικά αναστάτωσε όλη την Ελλάδα και έφερε τους καπνούς της εξέγερσης όχι μόνο στους δρόμους της Αθήνας, αλλά όλης της χώρας;

Η εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξανδρου ήταν που απασφάλισε την χειροβομβίδα της  νεολαιίστικης(;) εξέγερσης (το είπε και η Δαμανάκη άλλωστε ) ενάντια πρώτα από όλα στην αστυνομική βαρβαρότητα και το αστυνομικό κράτος- το κράτος είστε εσείς όπως κατά κόρον έχει δηλώσει και ο Κ. Μητσοτάκης!! Έπρεπε να δολοφονηθεί ένας νεαρός 15 χρονών από την μεσαία τάξη, για να γίνει ορατή η αστυνομική βαρβαρότητα των δολοφονιών στα σύνορα και στην Π. Ράλλη, των βασανιστηρίων στα Αστυνομικά Τμήματα, των βιασμών και του τράφικινγκ , των εξευτελισμών, των τυχαίων εκπυρσοκροτήσεων, των στοιβαγμένων στα κρατητήρια μεταναστών, των πογκρόμ στους τσιγγάνικους καταυλισμούς, των βάρβαρων επιθέσεων των ΜΑΤ σε απεργούς και διαδηλωτές…..Έπρεπε να δολοφονηθεί ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, για να πάψει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας να θεωρεί ότι η αστυνομική βαρβαρότητα και το αστυνομικό κράτος που εκπροσωπεί δεν αφορά απλά τον «άλλο», τον διαφορετικό, τον κρατούμενο,  τον μετανάστη, τον αναρχικό, τον απεργό, την  «εξαίρεση»… Η ανοχή μας απέναντι στην αστυνομική βαρβαρότητα θρυμματίστηκε όταν η σφαίρα του ειδικού φρουρού βρήκε τον αντικατοπτρισμό μας στον κοινωνικό καθρέφτη.

Υπάρχουν πολλά και διαφορετικά ζητήματα που έφερε στην επιφάνεια- με τον κρότο της σπασμένης τζαμαρίας- αυτή η εξέγερση, από την ανεργία, την κενότητα του εκπαιδευτικού συστήματος και τους πολλαπλούς κοινωνικούς αποκλεισμούς μέχρι την ματαιότητα του καταναλωτικού μοντέλου ζωής, την απουσία συλλογικών κοινωνικών δομών, την εξατομίκευση και την απουσία νοήματος στην συνολικότερη ζωή μας, δηλαδή επιμέρους πλευρές του συστήματος που ονομάζεται Καπιταλισμός. Υπάρχει όμως ένα κόκκινο νήμα που διαπερνάει αυτά τα τόσο διαφορετικά στρώματα νεολαίας που βρέθηκαν στους δρόμους και μπροστά από τα αστυνομικά τμήματα με την πέτρα, ακόμα και με τη μολότοφ («γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;») στο χέρι. Από το Ζεφύρι μέχρι την Φιλοθέη, από το Αιγάλεω μέχρι το Μοσχάτο και από τα Χανιά μέχρι την Ξάνθη, είναι η αστυνομική βαρβαρότητα, είναι το αστυνομικό κράτος, σε όλες τις αυταρχικές και καταπιεστικές του εκφάνσεις, αυτό που αποτέλεσε το στόχο της οργής χιλιάδων νέων ανθρώπων.

Δεν θέλουμε να κάνουμε «κοινωνιολογική» ανάλυση της εξέγερσης και των υποκειμένων της. Αυτό ίσως αφορά αυτούς που θέλουν να ερμηνεύσουν και αφομοιώσουν την εξέγερση, πριν προλάβει να γίνει επικίνδυνη για τους αφέντες αυτού του κόσμου. Εμείς βλέπουμε τα γεγονότα μέσα από τη συμμετοχή μας σε αυτά και η θέση μας σε αυτά είναι από τη μεριά που φεύγει η πέτρα. Δηλαδή από τη μεριά της εξέγερσης.   

Δεκάδες χιλιάδες νέοι και όχι μόνο, βρέθηκαν και συνεχίζουν να βρίσκονται στους δρόμους της Αθήνας και άλλων πόλεων της χώρας. Διαδηλώνουν δυναμικά και συμμετέχουν με το δικό τους τρόπο στις συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής.  Πετάνε πέτρες και μολότοφ, στήνουν οδοφράγματα, σπάνε τράπεζες και βάζουν φωτιές σε κάδους σκουπιδιών, κατεβάζουν βιτρίνες,  πολιορκούν Αστυνομικά Τμήματα, χειροκροτούν όλους τους παραπάνω, δεν διαλύονται  στις επιθέσεις των ΜΑΤ και αντέχουν τα σύννεφα των δακρυγόνων, κράζουν και απωθούν ολόκληρες διμοιρίες με τις φωνές και τα χέρια, καταλαμβάνουν σχολές, σχολεία, δημαρχεία, ραδιόφωνα,τη ΓΣΕΕ… κλείνουν τα αυτιά τους στα κροκοδείλια δάκρια των ΜΜΕ και στις εκκλήσεις για την ομαλή λειτουργία της αγοράς. Και όπως ήταν φυσικό, μέσα στην παραζάλη της εξέγερσης, σπάσανε και κανένα μικρομάγαζο, βάλανε και καμιά άσκοπη φωτιά. Οι πιο απελπισμένοι- ω! τι ντροπή- κάνανε και πλιάτσικο. Κι αυτό, μολονότι προκάλεσε μικρότερη «ζημιά» από ό,τι συμβαίνει όταν πλημμυρίζουν σπίτια και υπόγεια από τις βροχές, επειδή ακριβώς αμφισβήτησε την ιδιοκτησία, είναι πολύ κακό…πιο κακό και από τις πυρκαγιές που έκαψαν την μισή Ελλάδα. Με άλλα λόγια συνέβη ό,τι συμβαίνει σε κάθε εξέγερση, από την παρισινή κομμούνα μέχρι τους κολασμένους των Παρισινών προαστίων, και από τον Ισπανικό Εμφύλιο μέχρι την εξέγερση του Πολυτεχνείου το ΄73 (εκτός από την Δαμανάκη και το Λαλιώτη είχε και αυτή οδοφράγματα και εμπρησμούς δημόσιων κτηρίων, α! και τριακόσιους προβοκάτορες κατά την Πανσπουδαστική νο 8)

Κάποιοι βιάστηκαν να  χαρακτηρίσουν την εξέγερση «το πρωί μαθήτρια το βράδυ πόρνη»: Το πρωί διαδηλώνουν οι μαθητές και η οργισμένη νεολαία μας «ειρηνικά», παρόλο που επιτίθενται με πέτρες σε πολλά Αστυνομικά Τμήματα και συγκρούονται με τα ΜΑΤ. Το βράδυ διαδηλώνουν ή καλύτερα «καίνε», «καταστρέφουν», «λεηλατούν» οι «κουκουλοφόροι», οι «γνωστοί- άγνωστοι», οι «πράκτορες των ξένων μυστικών υπηρεσιών». Ας είναι, πολλοί και κατανοητοί οι λόγοι: είναι πολλά τα ψηφουλάκια των νοικοκυραίων. Αλλά για όποιον καλοπροαίρετο, και ειδικότερα για όποιον αριστερό, θα ήθελε να δει την πραγματικότητα έξω από προκαταλήψεις και κομματικά στερεότυπα, θα αρκούσε λίγη αντοχή στα χημικά και θα άξιζε να είχε κάνει μια βόλτα στο κατειλημμένο Πολυτεχνείο εκείνες τις πρώτες μέρες της εξέγερσης κι εκεί θα έβλεπε εκατοντάδες νέους, μαθητές στην πλειοψηφία τους να συγκρούονται για ώρες με τις δυνάμεις καταστολής… Η ίδια εικόνα υπήρχε σε όλες τις πόλεις, όπου η νεολαία βρέθηκε στους δρόμους.

Κάποιοι βιάστηκαν να καταδικάσουν «τη βία από όπου και εάν προέρχεται».  Δηλαδή από την μια καταδικάζουν «τις υπερβολές και την εκτροπή» της αστυνομίας από τα «επιχειρησιακά της πλαίσια», κι από την άλλη καταδικάζουν το δικαίωμα της κοινωνίας να αντιστέκεται. Στην ουσία όσοι καταδικάζουν «την βία από όπου και εάν προέρχεται» αναγνωρίζουν το κρατικό μονοπώλιο της βίας, αρκεί αυτό να μην προκαλεί το «κοινό αίσθημα». Αρνούνται το δικαίωμα στα κοινωνικά υποκείμενα να εξεγείρονται, να επαναστατούν, γιατί τι άλλο είναι η εξέγερση και η επανάσταση, στην πρώτη φάση της, από την αμφισβήτηση του κρατικού μονοπωλίου της βίας;

Επομένως, όταν τμήματα της  Αριστεράς καταδικάζουν την «βία από όπου και εάν προέρχεται», όχι μόνο απεμπολούν ακόμα και αυτή την επίκληση της επανάστασης, αλλά επιπλέον αρνούνται  και το δικαίωμα των καταπιεσμένων και των εκμεταλλευομένων να αντιστέκονται και να ανατρέπουν τους καταπιεστές και τους εκμεταλλευτές τους. 

Κάποιοι βιάστηκαν να εναρμονιστούν με τις προτροπές των ΜΜΕ και του επίσημου πολιτικού κόσμου και να «απομονώσουν», να «καταδικάσουν», να βάλουν στο περιθώριο και να αποπολιτικοποιήσουν την δράση του Αναρχικού/ Αντιεξουσιαστικου χώρου. Άλλοι πάλι ψάχνουν τα «σκοτεινά συμφέροντα», το «οργανωμένο σχέδιο» και το «συντονιστικό κέντρο» που καθοδηγεί τους 300, άντε 500 «κουκουλοφόρους». Πλανώνται πλάνην οικτρά όσοι σπεύδουν να κάνουν δηλώσεις νομιμοφροσύνης. Αναγνωρίζουμε τον Αναρχικό/ Αντιεξουσιαστικό χώρο ως μια ιστορική τάση του γενικότερου Αντικαπιταλιστικού Κινήματος, που μάλιστα τα τελευταία χρόνια όχι μόνο έχει γνωρίσει μια μεγάλη ποσοτική αύξηση και διασπορά σε ολόκληρο τον Ελλαδικό χώρο, αλλά είχε και μια σημαντική συμμετοχή σε μια σειρά από κοινωνικούς αγώνες που σημάδεψαν την προηγούμενη περίοδο. Από το κίνημα υπεράσπισης των δημόσιων χώρων μέχρι το Φοιτητικό Κίνημα, και από μια σειρά εργατικούς αγώνες μέχρι το κίνημα ενάντια στην καταστολή και την κρατική τρομοκρατία. Ο Α/ Α χώρος δεν είναι ένας «αόρατος» και «γεμάτος μυστήριο» χώρος, αντίθετα είναι ένας πολιτικός χώρος ορατός στην κοινωνία, με τις συλλογικότητες του, τα έντυπα του, τα στέκια και τις καταλήψεις του, τις εκδόσεις του. Είναι ένας πολιτικός χώρος που όχι μόνο συγκρούεται και επιλέγει την άμεση δράση, αλλά παράγει επίσης πολιτικό λόγο και επεξεργασίες.

Κάποιοι βιάστηκαν να μιλήσουν για κουκούλες και κουκουλοφόρους. Οι ίδιοι που μπορεί να φοράνε μπλουζάκι με τον κουκουλοφόρο υποδιοικητή Μάρκος….. Όχι φίλοι και σύντροφοι, δεν κρύβονται προβοκάτορες και ασφαλίτες πίσω από τις κουκούλες. Οι εξεγερμένοι κρύβονται πίσω από τις κουκούλες, όπως και στην Τσιάπας. Όσο για την δράση των ασφαλιτών, οι οποίοι- με ή χωρίς κουκούλα- στόχο έχουν τις συλλήψεις, αυτή ήταν πάντα δεδομένη στα κινήματα και σε όσους πολιτικούς χώρους αντιστέκονται.

ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ

Υ/Σ Μ΄ αυτό το κείμενο δεν θέλουμε να πάρουμε θέση σχολιαστή απέναντι στην εξέγερση, αλλά να δώσουμε το στίγμα μας μέσα σ΄ αυτήν.  

 Αυτόνομο Στέκι

autonomo_steki-AT-yahoo.gr

 


Publicités

Étiquettes : ,

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s


%d blogueurs aiment cette page :