Tract du Collectif Surréaliste d’Athènes, décembre 2008 (gr-fr)

by

Προκήρυξη Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθήνας


Το φάντασμα της ελευθερίας

έρχεται πάντα με το μαχαίρι στα δόντια


Το αποκορύφωμα της κοινωνικής καταπίεσης είναι να σε πυροβολούν στο ψαχνό.

Όλες οι βγαλμένες από το οδόστρωμα πέτρες που έπεσαν στις ασπίδες των μπάτσων ή στις προθήκες των ναών του εμπορεύματος, όλα τα φλεγόμενα μπουκάλια που χάραξαν μια τροχιά στον νυχτερινό ουρανό, όλα τα οδοφράγματα που στήθηκαν στους δρόμους της πόλης, χωρίζοντας τις δικές μας περιοχές από τις δικές τους, όλοι οι κάδοι των καταναλωτικών σκουπιδιών που, χάρη στη φωτιά της εξέγερσης, από Μηδέν έγιναν Κάτι, όλες οι γροθιές που υψώθηκαν κάτω απ’ το φεγγάρι, είναι τα όπλα που δίνουν σάρκα, αλλά και πραγματική δύναμη, όχι μόνο στην αντίσταση, αλλά και στην ελευθερία. Και είναι ακριβώς η αίσθηση της ελευθερίας που εκείνες τις στιγμές αποτελεί τελικά το μόνο στο οποίο αξίζει να στοιχηματίσουμε: η αίσθηση των λησμονημένων παιδικών πρωινών όπου όλα μπορούν να συμβούν γιατί είμαστε εμείς, ως δημιουργικά ανθρώπινα όντα, που έχουμε ξυπνήσει, όχι οι κατοπινές αποδοτικές ανθρωπομηχανές του υπηκόου, του εκπαιδευόμενου, του αλλοτριωμένου εργάτη, του ιδιοκτήτη, του οικογενειάρχη. Η αίσθηση ότι αντιμετωπίζεις τους εχθρούς της ελευθερίας – ότι πια δεν τους φοβάσαι.

 

Έχουν επομένως σοβαρούς λόγους να ανησυχούν όσοι θέλουν να συνεχίσουν να κάνουν τη δουλειά τους, σαν μην τρέχει τίποτα, σαν να μην έτρεξε τίποτα ποτέ. Το φάντασμα της ελευθερίας πάντα έρχεται με το μαχαίρι στα δόντια, με τη βίαιη διάθεση να σπάσει τις αλυσίδες, όλες τις αλυσίδες, που μετατρέπουν τη ζωή σε μιαν άθλια επαναληπτικότητα, χρήσιμη για την αναπαραγωγή των κυρίαρχων κοινωνικών σχέσεων. Από το Σάββατο της 6ης Δεκέμβρη, όμως, οι πόλεις αυτής της χώρας δεν λειτουργούν κανονικά: δεν έχει shopping therapy, ανοιχτούς δρόμους για να πάμε στη δουλειά μας, ειδήσεις για τις επόμενες πρωτοβουλίες ανάκαμψης της κυβέρνησης, ανέμελο zapping στις lifestyle εκπομπές, βραδινές τσάρκες με το αμάξι γύρω από το Σύνταγμα, κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ. Αυτές οι μέρες και οι νύχτες δεν ανήκουν στους εμπόρους, στους τηλεσχολιαστές, στους υπουργούς και στους μπάτσους. Αυτές οι μέρες και οι νύχτες ανήκουν στον Αλέξη!

 

Ως σουρρεαλιστές βρεθήκαμε απ’ την αρχή στο δρόμο, μαζί με χιλιάδες άλλους εξεγερμένους και αλληλέγγυους ανθρώπους, γιατί ο σουρρεαλισμός γεννήθηκε με την ανάσα του δρόμου, και δεν σκοπεύει ποτέ να την εγκαταλείψει. Μετά τη μαζική αντίσταση στους κρατικούς δολοφόνους η ανάσα του δρόμου έχει γίνει ακόμα πιο ζεστή, ακόμα πιο φιλόξενη, ακόμα πιο δημιουργική. Δεν μας αναλογεί η αρμοδιότητα να προτείνουμε μια γραμμή στο κίνημα. Αναλαμβάνουμε, ωστόσο, την ευθύνη του κοινού αγώνα, γιατί είναι αγώνας για την ελευθερία. Χωρίς να είμαστε υποχρεωμένοι να συμφωνούμε με όλες τις πτυχές ενός τέτοιου μαζικού φαινομένου, χωρίς να είμαστε θιασώτες του τυφλού μίσους και της βίας για τη βία, δεχόμαστε ότι το φαινόμενο αυτό δικαίως υπάρχει.

Να μην αφήσουμε αυτήν την φλεγόμενη πνοή της ποίησης απλά να εκτονωθεί

ή να σβήσει.

 

Να την μετατρέψουμε σε μια συγκεκριμένη ουτοπία: για την αλλαγή του κόσμου και την αλλαγή της ζωής!

 

Καμιά ειρήνη με τους μπάτσους και τ’ αφεντικά τους!

 

Όλοι στους δρόμους!

 

Όσοι δεν μπορούν να συναισθανθούν την οργή ας το βουλώσουν!

 

Υπερρεαλιστική Ομάδα Αθήνας, Δεκέμβριος 2008

 


 

Le spectre de la liberté

vient toujours le couteau entre les dents

Le point culminant de l’oppression sociale est quand tu te fais tuer.

Toutes les pierres sorties de la chaussée afin de tomber sur les boucliers des flics et les vitrines des temples de la consommation, toutes les bouteilles ardentes qui ont tracés leur propre orbite sous le ciel nocturne, toutes les barricades qui se sont plantées dans les rues de la ville, séparant nos secteurs de les leurs, toutes les poubelles consommatrices qui grâce aux flammes de la révolte ont été transmutées du Néant en Quelque Chose, tous les poings serrés qui se sont élevés sous la lune, ces sont les armes qui donnent non pas seulement de la chair mais aussi du pouvoir réel à la résistance et la liberté. Et c’est précisément la sensation de cette liberté que durant ces moments se montre la chose unique à laquelle il vaut bien parier : la sensation des matinées enfantines oubliées, quand tout pouvait arriver parce que nous étions véritablement, nous étions comme des êtres humains créatifs qui viennent de se réveiller, et non pas les homuncules efficaces postérieurs de l’éduqué, du travailleur aliéné, du patron, de l’homme de famille. La sensation qu’on affronte les ennemis de la liberté, qu’on ne les craigne plus.

Ils ont, donc, des raisons sérieuses de s’inquiéter tous ces qui veulent continuer de faire leur boulot comme si de rien n’était. Le spectre de la liberté vient toujours le couteau entre les dents, avec la volonté violente de briser les chaines, toutes les chaines qui transforment la vie en une répétition misérable, bien utile pour la reproduction des relations sociales dominantes. Mais à partir de ce samedi du 6 décembre, les villes de ce pays ne fonctionnent plus de manière régulière : plus de shopping therapy, plus de rues ouvertes pour aller au boulot, plus d’infos pour les initiatives du gouvernement pour la relance de l’économie, plus de zapping sans aucun souci, plus d’émissions télévisés sur le lifestyle, plus des tours avec la bagnole autour de la place de la Constitution. Ces jours et ces nuits n’appartiennent plus aux marchands, aux télé-commentateurs, aux ministres, aux flics. Ces jours et ces nuits sont à Alexis !

Nous, en tant que surréalistes, nous nous sommes trouvés de le début dans la rue avec de milliers d’autres révoltés et solidaires car le surréalisme est né du souffle de la rue et il ne compte pas l’abandonner. Après la résistance massive aux assassins de l’Etat le souffle de la rue est devenu encore plus chaud, encore plus hospitalier, encore plus créatif. Nous n’avons guère la compétence de dicter une démarche à suivre au mouvement. Nous acceptons, pourtant, la responsabilité de la lutte commune, car il s’agit d’une lutte pour la liberté. Sans se sentir obligés d’être d’accord avec tous les aspects d’un tel phénomène massif, sans être des adeptes de la haine aveugle ou de la violence pour la violence, nous admettons l’existence de ce phénomène comme juste.

Ne laissons pas cette haleine brulante de la poésie à se dépenser ou s’éteindre !

Transformons cette haleine brulante en une utopie précise : le changement du monde, le changement de la vie !

Nulle paix avec les flics et leurs patrons !

Tous dans les rues !

Tous ces qui ne peuvent pas sentir la rage qu’ils se taisent.

Le Collectif Surréaliste d’Athènes

Publicités

Étiquettes : ,

Laisser un commentaire

Entrez vos coordonnées ci-dessous ou cliquez sur une icône pour vous connecter:

Logo WordPress.com

Vous commentez à l'aide de votre compte WordPress.com. Déconnexion / Changer )

Image Twitter

Vous commentez à l'aide de votre compte Twitter. Déconnexion / Changer )

Photo Facebook

Vous commentez à l'aide de votre compte Facebook. Déconnexion / Changer )

Photo Google+

Vous commentez à l'aide de votre compte Google+. Déconnexion / Changer )

Connexion à %s


%d blogueurs aiment cette page :